Խառն բանաստեղծություններ
Խառն բանաստեղծություններ
Ժողովածու
Եղիշե Չարենցի առանձին ժողովածուների մեջ չընդգրկված բանաստեղծությունները՝ 1911–1930 թվականներ։ Քաղաքի, սիրո, մահվան, կարոտի ու հեղափոխության տողեր՝ դասավորված ըստ ստեղծման ժամանակաշրջանի։
67 բանաստեղծություն
մոտ 134 րոպե
113.9K դիտում
Բանաստեղծությունների ցանկ
1911–1922
1 Պատահական անցորդին 2 Գիշերը ամբողջ հիվանդ, խելագար 3 Հեռացումի խոսքեր 4 Շամիրամ 5 «Երգում է քաղաքն իր երգն առօրյա…» 6 Պոետ 7 Արտիստը 8 «Ոսկեփրփուր, ոսկեպուրպուր…» 9 «Կյանքը — երգի, երկնքի՜ պես անհո՜ւն, անհո՜ւն…» 10 Գիշերապահը 11 Դահիճը կարմրազգեստ 12 «Հիշում եմ. հնչեց զանգը միջանցքում…» 13 Կան անտես հյուրեր։ Գալիս են նրանք 14 «Հմայում է ինձ լապտերը փողոցային…» 15 «Փողոցների մեջ կա մի անանուն…» 16 «Դուրսը, հեռվում — դաշտեր ու դաշտեր…» 17 «Ճանապարհը — գորշ, փոշապատ, ոլոր…» 18 «Այս շենքի վրա ամպերն են թառել…» 19 Կարինե Քոթանճյանին 20 Մարմնիս երազը 21 «Դուրսը քամին թափառում է, անմխիթար դեգերում…» 22 Ուրվականս նոր 23 «Գիտեմ, որ մի օր կմեռնեմ ես էլ…» 24 Տաղ անձնական 25 Ծաղիկները հեզ թեքվում են քամու օրորի տակին 26 Անքնություն 27 Մարիոնետկա 28 Մահվան տեսիլ 29 Մորս համար գազել 30 Աշնանային 31 «Աղմկում է իմ սրտում ամեն գիշեր մի կարոտ…» 32 Խավար է, գիշեր է։ Մթում սպասում եմ 33 «Հիմա հիշում եմ բոլոր օրերս հին ու անցած…» 34 Վահան Տերյանի հիշատակին 35 «Աշունը դեղնաթուխ նստել է դռանը…» 36 «Կարմիր են գալիքի լույսերը ու մուգ են…» 37 «Ի՞նչ ես արդյոք՝ չգիտեմ, ես չգիտեմ մինչ հիմա…» 38 Կարոտ 39 «Գարունը սիրտ է հուզում — հուր ու հրդեհ է վառել…» 40 Դու իմ գարնան առավոտ - ինչպե՞ս կանչեմ քեզ հիմա 41 Պրինցեսա մահ 42 Տրիոլետ Լ․ Բ-ին 43 Նրբակիրթ Լ․-ին 44 Ամառ 45 Աստղիկ 46 «Քո վարդարանը» 47 Օրիորդ Աշխենին 48 Սիրելի օր․ Նվարդի համար 49 Չորս տող Լեյլիի համար 50 Տրիոլետներ Արփենիկին 51 Կարմիր սոնետ 52 «Ո՞վ կհանդիպի, ո՞վ կբարևի…» 53 Կատուներն ու ես 54 Ես գալիս եմ ահա։ — Նայեցե՛ք, նայեցե՛ք 55 «Քամին…»1922–1925
56 Բաքու 57 Ընկեր գյուղացի 58 Հրաժեշտի պոեզ 59 Դեպի Ստամբոլ 60 Բելգիա—Լիեժ 61 Ծովափին1926–1930
62 Ձիու մռութ 63 «Ես այն չեմ այլևս, այն չեմ…» 64 Լենինյան բանակին 65 Սիրելի Ալեքսանդր Ֆեոդորովիչին 66 Մահվան քայլերգ 67 Գարուն1911–1922
Պատահական անցորդին
Մենք երկու՛սս էլ, մենք երկու՛սս էլ անվերադարձ աշխարհում
Ապրում ենք, կանք, գնում ենք — ո՞ւր, միևնույնն է մեր հեռուն։
Կանգնիր, անցորդ։ Կանգնիր։ Նայենք։ Նայենք իրար — գուցե մենք
Հանկարծ ժպտանք՝ չճանաչված մի բարեկամ ճանաչենք։
Ապրում ենք, կանք, գնում ենք — ո՞ւր, միևնույնն է մեր հեռուն։
Կանգնիր, անցորդ։ Կանգնիր։ Նայենք։ Նայենք իրար — գուցե մենք
Հանկարծ ժպտանք՝ չճանաչված մի բարեկամ ճանաչենք։
երազմենություն
Գիշերը ամբողջ հիվանդ, խելագար
Գիշերը ամբողջ հիվանդ, խելագար,
Ես երազեցի արևի մասին։
Շուրջս ո՛չ մի ձայն ու շշուկ չկար —
Գունատ էր շուրջս՝ գիշեր ու լուսին։
Ես երազեցի արևի մասին։
Շուրջս ո՛չ մի ձայն ու շշուկ չկար —
Գունատ էր շուրջս՝ գիշեր ու լուսին։
երազգիշեր +2
Հեռացումի խոսքեր
Իմ աչքերի մեջ այնքա՜ն կրակներ եմ մարել ես
Եվ հոգուս մեջ, հուսահատ, այնքան աստղեր եմ մարել։
Կյանքս, որ հուշ է դարձել, հեռանալիս չանիծես.
Կյանքս կանցնի, կմարի — բայց երգս կա, կապրի դեռ։
Եվ հոգուս մեջ, հուսահատ, այնքան աստղեր եմ մարել։
Կյանքս, որ հուշ է դարձել, հեռանալիս չանիծես.
Կյանքս կանցնի, կմարի — բայց երգս կա, կապրի դեռ։
կարոտտխուր +2
Շամիրամ
Իրիկնային փողոցում ես տեսա նրան։
Նա — սևաչյա պչրուհի, գուցե — Շամիրամ։
Եվ ինձ տվեց հինավուրց հուռութները նա,
Երկու համբույր — փողոցում, մայթերի վրա։
Նա — սևաչյա պչրուհի, գուցե — Շամիրամ։
Եվ ինձ տվեց հինավուրց հուռութները նա,
Երկու համբույր — փողոցում, մայթերի վրա։
Շամիրամքաղաք +2
«Երգում է քաղաքն իր երգն առօրյա…»
Երգում է քաղաքն իր երգն առօրյա,
Իսկ ես — մտածկոտ, տրտում ու լռին —
Կանգնել եմ ահա կամուրջի վրա
Եվ նայում եմ հորդ, հեռացող ջրին։
Իսկ ես — մտածկոտ, տրտում ու լռին —
Կանգնել եմ ահա կամուրջի վրա
Եվ նայում եմ հորդ, հեռացող ջրին։
քաղաքերազ +1
Պոետ
Ինձ համար չարը դառնում է բարի,
Անգույն առօրյան — մոգական երազ.
Սիրում եմ բոլոր գույներն աշխարհի՝
Երկնային հեռուն ու աստղերն անհաս։
Անգույն առօրյան — մոգական երազ.
Սիրում եմ բոլոր գույներն աշխարհի՝
Երկնային հեռուն ու աստղերն անհաս։
մահկարոտ +2
Արտիստը
«Իմ հոգին — որպես լույսերի տաճար
Իմ հոգին — որպես երազի խորան.
Բոցերի նման թե Բարի, թե Չար
Խանձեցի հոգիս — Արվեստի՜ համար…
Իմ հոգին — որպես երազի խորան.
Բոցերի նման թե Բարի, թե Չար
Խանձեցի հոգիս — Արվեստի՜ համար…
Պետրոս Ադամյաներազ +2
«Ոսկեփրփուր, ոսկեպուրպուր…»
Ոսկեփրփուր, ոսկեպուրպուր,
Փռեմ չորս դին, թափեմ բուռ-բուռ,
Երգերը իմ հրահրան.
Երգով խնդամ թող բոլորին,
Փռեմ չորս դին, թափեմ բուռ-բուռ,
Երգերը իմ հրահրան.
Երգով խնդամ թող բոլորին,
մահ
«Կյանքը — երգի, երկնքի՜ պես անհո՜ւն, անհո՜ւն…»
Կյանքը — երգի, երկնքի՜ պես անհո՜ւն, անհո՜ւն, —
Կյանքը — կորած աստղերի՜ պես հազարանուն։
Կյանքը — կրակ ճահիճներում՝ կա ու չկա, —
Կյանքը — ճամփորդ, սպասված հյուր, որ պետք է գա։
Կյանքը — կորած աստղերի՜ պես հազարանուն։
Կյանքը — կրակ ճահիճներում՝ կա ու չկա, —
Կյանքը — ճամփորդ, սպասված հյուր, որ պետք է գա։
կյանքբնություն
Գիշերապահը
Ես արթնանում եմ, երբ քնում եք դուք
Եվ գիշերն ամբողջ անխոնջ ու անքուն,
Երբ փողոցներով չի անցնում ոչ-ոք —
Քայլում եմ, քայլում անկյունից-անկյուն։
Եվ գիշերն ամբողջ անխոնջ ու անքուն,
Երբ փողոցներով չի անցնում ոչ-ոք —
Քայլում եմ, քայլում անկյունից-անկյուն։
քաղաքգիշեր +2
Դահիճը կարմրազգեստ
Դու կդնես քո գլուխը իմ բարձին՝
Սև հյուսերդ ջրերի պես թափած վար,
Սրտատրոփ, լուռ կսպասես հարվածին՝
Գոհ, անտրտունջ, երազորեն — հոգեվար։
Սև հյուսերդ ջրերի պես թափած վար,
Սրտատրոփ, լուռ կսպասես հարվածին՝
Գոհ, անտրտունջ, երազորեն — հոգեվար։
մահերազ +2
«Հիշում եմ. հնչեց զանգը միջանցքում…»
Հիշում եմ. հնչեց զանգը միջանցքում
Եվ ես ներս մտա հին սենյակը քո։
Երկա՛ր քայլեցի անկյունից-անկյուն։
Հետո դուրս եկա՝ քեզանից դժգոհ։
Եվ ես ներս մտա հին սենյակը քո։
Երկա՛ր քայլեցի անկյունից-անկյուն։
Հետո դուրս եկա՝ քեզանից դժգոհ։
քաղաքգիշեր +1
Կան անտես հյուրեր։ Գալիս են նրանք
Կան անտես հյուրեր։ Գալիս են նրանք
Անխոս ու անձայն, լռության ծոցում։
Գալիս են, ապրում ու անցնում նրանք՝
Ոչ դուռ են բացում և ոչ դուռ գոցում։
Անխոս ու անձայն, լռության ծոցում։
Գալիս են, ապրում ու անցնում նրանք՝
Ոչ դուռ են բացում և ոչ դուռ գոցում։
կարոտտխուր
«Հմայում է ինձ լապտերը փողոցային…»
Հմայում է ինձ լապտերը փողոցային,
Հմայում է փողոցների աղմուկը հին,
Հմայում է պատուհանի շահը թարթող,
Հմայում են հայելիները կախարդող. —
Հմայում է փողոցների աղմուկը հին,
Հմայում է պատուհանի շահը թարթող,
Հմայում են հայելիները կախարդող. —
քաղաքտխուր
«Փողոցների մեջ կա մի անանուն…»
Փողոցների մեջ կա մի անանուն,
Անըմբռնելի կարոտի ճախրում։
Լսում ես, զգում, բայց չես հասկանում
Եվ չես ըմբռնում կարոտը ճախրուն։
Անըմբռնելի կարոտի ճախրում։
Լսում ես, զգում, բայց չես հասկանում
Եվ չես ըմբռնում կարոտը ճախրուն։
կարոտքաղաք +1
«Դուրսը, հեռվում — դաշտեր ու դաշտեր…»
Դուրսը, հեռվում — դաշտեր ու դաշտեր։
Երկինքը — կապույտ, արևոտ, անհուն։
Ամպի պես կախված օրորվում է դեռ
Կյանքը աշխարհում։
Երկինքը — կապույտ, արևոտ, անհուն։
Ամպի պես կախված օրորվում է դեռ
Կյանքը աշխարհում։
կյանքմենություն +1
«Ճանապարհը — գորշ, փոշապատ, ոլոր…»
Ճանապարհը — գորշ, փոշապատ, ոլոր։
Տերևթափ ծառեր։
Խամրել են գարնան գույները բոլոր։
Այդ ո՞վ է արել։
Տերևթափ ծառեր։
Խամրել են գարնան գույները բոլոր։
Այդ ո՞վ է արել։
գարունաշուն +1
«Այս շենքի վրա ամպերն են թառել…»
Այս շենքի վրա ամպերն են թառել,
Քնել է քամին։
Մեկը սենյակում կրակ է վառել
Իրիկնաժամին։
Քնել է քամին։
Մեկը սենյակում կրակ է վառել
Իրիկնաժամին։
քաղաքլույս +1
Կարինե Քոթանճյանին
Գիշերը հոգնած նստել սենյակում,
Նայել շորերիդ ծալքերին լուսե,
Ու լույսը լամպի տխրությամբ անհուն
Գուրգուրե հոգուս հոգնությունը սև։
Նայել շորերիդ ծալքերին լուսե,
Ու լույսը լամպի տխրությամբ անհուն
Գուրգուրե հոգուս հոգնությունը սև։
Կարինե Քոթանճյանգիշեր +3
Մարմնիս երազը
Շոգ վերմակի տակ դողում է, տենդում մարմինս այս գիշեր։
Քնել չե՛մ կարող։ Աչքերիս առաջ ցատկում են, պարում։
Աչքերիս վրա մի հրաբորբոք մշուշ է իջել —
Իսկ նրանք գալիս ու դառնում են ցոփ, խայտառակ պարում։
Քնել չե՛մ կարող։ Աչքերիս առաջ ցատկում են, պարում։
Աչքերիս վրա մի հրաբորբոք մշուշ է իջել —
Իսկ նրանք գալիս ու դառնում են ցոփ, խայտառակ պարում։
երազգիշեր +1
«Դուրսը քամին թափառում է, անմխիթար դեգերում…»
Դուրսը քամին թափառում է, անմխիթար դեգերում,
— Չի՜ մոռանա պոետը քեզ, չի մոռանա քո հեռուն։
Նա մենակ է ու ծեծում է փակ դռները հիմա նա.
— Քեզ մոտ կգա, երբ էլ-ոչ-ոք իր դռները չբանա։
— Չի՜ մոռանա պոետը քեզ, չի մոռանա քո հեռուն։
Նա մենակ է ու ծեծում է փակ դռները հիմա նա.
— Քեզ մոտ կգա, երբ էլ-ոչ-ոք իր դռները չբանա։
աշունգիշեր +2
Ուրվականս նոր
Չեմ ճանաչում ինքս ինձ,
Չգիտեմ ես էլ,
Թե ո՞վ խլեց ինձանից
Մի ոսկի տեսիլ։
Չգիտեմ ես էլ,
Թե ո՞վ խլեց ինձանից
Մի ոսկի տեսիլ։
կարոտքաղաք +2
«Գիտեմ, որ մի օր կմեռնեմ ես էլ…»
Գիտեմ, որ մի օր կմեռնեմ ես էլ
Ու կվերջանա իմ կյանքի ուղին։
Մոռացած բոլոր երգերս լուսե՝
Կհանձնեն ինձ էլ արգավանդ հողին։
Ու կվերջանա իմ կյանքի ուղին։
Մոռացած բոլոր երգերս լուսե՝
Կհանձնեն ինձ էլ արգավանդ հողին։
մայրմահ +2
Տաղ անձնական
Թողած Կարսում, գետի ափին, տունս՝ շինված անտաշ քարով,
Կարսը թողած, Կարսի այգին ու հայրենի երկինքը մով
Եվ Կարինե Քոթանճյանին անգամ չասած մնաս բարով—
Ա՜նց եմ կենում հիմա օտար քաղաքների ճանապարհով։
Կարսը թողած, Կարսի այգին ու հայրենի երկինքը մով
Եվ Կարինե Քոթանճյանին անգամ չասած մնաս բարով—
Ա՜նց եմ կենում հիմա օտար քաղաքների ճանապարհով։
Կարինե Քոթանճյանհայրենիք +3
Ծաղիկները հեզ թեքվում են քամու օրորի տակին
Ծաղիկները հեզ թեքվում են քամու օրորի տակին —
Եվ լսում նրա հեռվիցը բերող երգը տխրագին…
Քամին ծաղկունանց շուրթերն է դողդոջ շոյում, գուրգուրում
Ու լուռ մրմնջում, թե հեռուներում ինչպես են սիրում…
Եվ լսում նրա հեռվիցը բերող երգը տխրագին…
Քամին ծաղկունանց շուրթերն է դողդոջ շոյում, գուրգուրում
Ու լուռ մրմնջում, թե հեռուներում ինչպես են սիրում…
ծաղիկսեր +1
Անքնություն
Դոփո՛ւմ են, դոփո՛ւմ են, դոփո՛ւմ են ձիերը,
Մթի մեջ դոփում են, խփում են պայտերը,
Պայտերը խփում են, խփում են հողին․—
Անծա՜յր է գիշերը, անհայտ է ուղին։
Մթի մեջ դոփում են, խփում են պայտերը,
Պայտերը խփում են, խփում են հողին․—
Անծա՜յր է գիշերը, անհայտ է ուղին։
մահգիշեր +1
Մարիոնետկա
Կամաց, կամաց, կամաց, կամաց,
Ոտքերն հողին, հողին, հողին՝
Եկավ-գնաց, եկավ-գնաց,
Գունատ, դեղին, գունատ, դեղին։
Ոտքերն հողին, հողին, հողին՝
Եկավ-գնաց, եկավ-գնաց,
Գունատ, դեղին, գունատ, դեղին։
մահ
Մահվան տեսիլ
Որպես լքված թավջութակի ձգված մի լար՝
Դողում է սիրտս կարոտով մի ահարկու.
Կարոտներիս գագաթն է այն՝ վերջի՜ն քնար.—
Մի պիրկ պարան ու երկնուղեշ փայտեր երկու։
Դողում է սիրտս կարոտով մի ահարկու.
Կարոտներիս գագաթն է այն՝ վերջի՜ն քնար.—
Մի պիրկ պարան ու երկնուղեշ փայտեր երկու։
մահտխուր +2
Մորս համար գազել
Հիշում եմ դեմքը քո ծեր, մայր իմ անուշ ու անգին,
Լույս խորշոմներ ու գծեր, մայր իմ անուշ ու անգին։
Ահա նստած ես տան դեմ, ու կանաչած թթենին
Դեմքիդ ստվեր է գցել, մայր իմ անուշ ու անգին։
Լույս խորշոմներ ու գծեր, մայր իմ անուշ ու անգին։
Ահա նստած ես տան դեմ, ու կանաչած թթենին
Դեմքիդ ստվեր է գցել, մայր իմ անուշ ու անգին։
մայրմահ +2
Աշնանային
Արևն արծաթել է ամպերը թիթեղ.
Լույսից սփրթնել են ամպերը տեղ-տեղ։
Դանդաղ բարձրանում է արևն արծաթե —
Սառցի պես հալչում է երկինքը կաթե։
Լույսից սփրթնել են ամպերը տեղ-տեղ։
Դանդաղ բարձրանում է արևն արծաթե —
Սառցի պես հալչում է երկինքը կաթե։
աշունծաղիկ +2
«Աղմկում է իմ սրտում ամեն գիշեր մի կարոտ…»
Աղմկում է իմ սրտում ամեն գիշեր մի կարոտ,
Աղմկում է որպես խուլ ու հեռավոր մի քամի,
Աղմկում է մինչև լույս, գանգատվում է վարանոտ
Ու ժամերն է հաշվում իմ, վայրկյանները մի առ մի։
Աղմկում է որպես խուլ ու հեռավոր մի քամի,
Աղմկում է մինչև լույս, գանգատվում է վարանոտ
Ու ժամերն է հաշվում իմ, վայրկյանները մի առ մի։
կարոտգիշեր +2
Խավար է, գիշեր է։ Մթում սպասում եմ
Խավար է, գիշեր է։ Մթում սպասում եմ։
Սենյակս անլույս է ու լուռ է գիշերը։
Գիշերը մթի մեջ հոսում ու խոսում է.
Կասկածը ու ահը իմ սիրտը մաշել են։
Սենյակս անլույս է ու լուռ է գիշերը։
Գիշերը մթի մեջ հոսում ու խոսում է.
Կասկածը ու ահը իմ սիրտը մաշել են։
մահգիշեր +1
«Հիմա հիշում եմ բոլոր օրերս հին ու անցած…»
Հիմա հիշում եմ բոլոր օրերս հին ու անցած,
Լուսազարդ ու թևավոր օրերս հին ու անցած։
Եվ թվում է, թե նոքա կարկաչելով պիտի գան—
Մանուկների նման հուր — օրերս հին ու անցած։
Լուսազարդ ու թևավոր օրերս հին ու անցած։
Եվ թվում է, թե նոքա կարկաչելով պիտի գան—
Մանուկների նման հուր — օրերս հին ու անցած։
կարոտտխուր
Վահան Տերյանի հիշատակին
Վահան Տերյան, ինչպե՞ս երգեմ հիշատակը քո,
Թող լուռ փռվի հիմա իմ դեմ անլույս երեկո։
Սրտիս վրա իջնի թող մութ մի ամպի քուլա,
Քամին բերե թող մահվան բոթ ու անձրևը լա։
Թող լուռ փռվի հիմա իմ դեմ անլույս երեկո։
Սրտիս վրա իջնի թող մութ մի ամպի քուլա,
Քամին բերե թող մահվան բոթ ու անձրևը լա։
Վահան Տերյանմայր +2
«Աշունը դեղնաթուխ նստել է դռանը…»
Աշունը դեղնաթուխ նստել է դռանը։
Մրսած ու կծկըված՝ դողում է, վայում է։
Երկինքը թխպակալ կարծես մի բերան է՝
Ուզում է կլանել կանաչը, գարունը։
Մրսած ու կծկըված՝ դողում է, վայում է։
Երկինքը թխպակալ կարծես մի բերան է՝
Ուզում է կլանել կանաչը, գարունը։
մայրգարուն +2
«Կարմիր են գալիքի լույսերը ու մուգ են…»
Կարմիր են գալիքի լույսերը ու մուգ են. —
Կարմիր են, կրակե, — բայց, ախ, անամո՛ք են։
Եվ ո՞վ կկանչի նրանց, որ կյանքում այս
Մենակ են, տխուր են, տխուր ու անօ՛գ են…
Կարմիր են, կրակե, — բայց, ախ, անամո՛ք են։
Եվ ո՞վ կկանչի նրանց, որ կյանքում այս
Մենակ են, տխուր են, տխուր ու անօ՛գ են…
մայրտխուր +2
«Ի՞նչ ես արդյոք՝ չգիտեմ, ես չգիտեմ մինչ հիմա…»
Ի՞նչ ես արդյոք՝ չգիտեմ, ես չգիտեմ մինչ հիմա,
Գիտեմ միայն, որ դու կաս՝ անհերքելի, որպես մահ,
Ու անխուսափ, որպես օր, որ բացվում է ու մարում —
Եղել ես դու, այժմ կաս — ու կլինես աշխարհում։
Գիտեմ միայն, որ դու կաս՝ անհերքելի, որպես մահ,
Ու անխուսափ, որպես օր, որ բացվում է ու մարում —
Եղել ես դու, այժմ կաս — ու կլինես աշխարհում։
մահբնություն
Կարոտ
Մի ռուս աղջկա
Հիմա ես հեռու եմ, հիմա
Օրերը ուրիշ են արդեն.
Անցած դառնությունն էլ չկա,
Հիմա ես հեռու եմ, հիմա
Օրերը ուրիշ են արդեն.
Անցած դառնությունն էլ չկա,
կարոտքաղաք +2
«Գարունը սիրտ է հուզում — հուր ու հրդեհ է վառել…»
Գարունը սիրտ է հուզում — հուր ու հրդեհ է վառել,
Ջինջ օրերի երազում — հուր ու հրդեհ է վառել։
Փռել է բույր ու շշուկ ու զարկել է ծիածան՝
Հորիզոնից-հորիզոն հուր ու հրդեհ է վառել։
Ջինջ օրերի երազում — հուր ու հրդեհ է վառել։
Փռել է բույր ու շշուկ ու զարկել է ծիածան՝
Հորիզոնից-հորիզոն հուր ու հրդեհ է վառել։
գարուներազ +1
Դու իմ գարնան առավոտ - ինչպե՞ս կանչեմ քեզ հիմա
Դու իմ գարնան առավոտ — ինչպե՞ս կանչեմ քեզ հիմա.
Դու հարազա՛տ, սրտիս մոտ — ինչպե՞ս կանչեմ քեզ հիմա։
Եվ դու, ոսկի իմ ամառ, հրանման, հրավառ,
Ամռան կեսօր դու իմ տոթ — ինչպես կանչեմ քեզ հիմա։
Դու հարազա՛տ, սրտիս մոտ — ինչպե՞ս կանչեմ քեզ հիմա։
Եվ դու, ոսկի իմ ամառ, հրանման, հրավառ,
Ամռան կեսօր դու իմ տոթ — ինչպես կանչեմ քեզ հիմա։
գարունաշուն +1
Պրինցեսա մահ
Նվարդին ու Գոհարին
Սպիտակ վարդեր կան շրթերի վրա քո,
Աչքերիդ լճի մեջ — մոռացման թերթեր։
Հավիտյան հանգել է աչքերիդ կրակը
Սպիտակ վարդեր կան շրթերի վրա քո,
Աչքերիդ լճի մեջ — մոռացման թերթեր։
Հավիտյան հանգել է աչքերիդ կրակը
ծաղիկմահ +2
Տրիոլետ Լ․ Բ-ին
Ինչքան աշխարհը սիրես ու աշխարհով հիանաս —
Այնքան աշխարհը անուշ ու ցանկալի կլինի.
Թե ուզում ես չսուզվել ճահճուտները անհունի —
Պիտի աշխարհը սիրես ու աշխարհով հիանաս։
Այնքան աշխարհը անուշ ու ցանկալի կլինի.
Թե ուզում ես չսուզվել ճահճուտները անհունի —
Պիտի աշխարհը սիրես ու աշխարհով հիանաս։
կյանքսեր
Նրբակիրթ Լ․-ին
Ձեր հոգին — նուրբ, օսլայած,
Ձեր սիրտը — գուրգուրած շնիկ։
Իսկ ես սովորել եմ, գիտե՞ք,
Որ հոգիս փողոցում քնի։
Ձեր սիրտը — գուրգուրած շնիկ։
Իսկ ես սովորել եմ, գիտե՞ք,
Որ հոգիս փողոցում քնի։
գարունկարոտ +2
Ամառ
Արդեն ամառ է շոգ, ջերմին,
Արդեն հասել է բերքը բորբ,
Ծաղկել է վառ պարտեզը իմ. —
Ինչո՞ւ եմ ես անօգ ու որբ։
Արդեն հասել է բերքը բորբ,
Ծաղկել է վառ պարտեզը իմ. —
Ինչո՞ւ եմ ես անօգ ու որբ։
ծաղիկգիշեր +2
Աստղիկ
Քնար չկա ձեռքիս և ոչ սրինգ անուշ,
Որ քեզ երգեմ, Աստղի՜կ, կին դու՝ հավերժ բեղուն,
Ցնորք դարձած դու կին, արդեն մեռած վաղուց,
Քարի՛ կոտրած բեկոր՝ անդարձ կորած հողում։
Որ քեզ երգեմ, Աստղի՜կ, կին դու՝ հավերժ բեղուն,
Ցնորք դարձած դու կին, արդեն մեռած վաղուց,
Քարի՛ կոտրած բեկոր՝ անդարձ կորած հողում։
գարունաշուն +2
«Քո վարդարանը»
Ի՜նչ է ուզում մատներից իմ տխուր ու մեղկ
Քո վարդարանը հիմա, երր հեռու ես դու,
Որպես անցած կարոտի մոռացված մի երգ։
Եվ ինչո՞ւ եմ ես նստել իրիկվսա մեդին
Քո վարդարանը հիմա, երր հեռու ես դու,
Որպես անցած կարոտի մոռացված մի երգ։
Եվ ինչո՞ւ եմ ես նստել իրիկվսա մեդին
ծաղիկկարոտ +2
Օրիորդ Աշխենին
Սրտիս թեթև, թրթիռների պես հարազատ
Հնչում է միշտ ձայնը քո ջինջ «Բաժակ թեյ»—ում,
Սրտիս թեթև թրթիռների պես հարազատ,
Թռչում է միշտ ձայնը քո ջինջ դեպի հեռուն։
Հնչում է միշտ ձայնը քո ջինջ «Բաժակ թեյ»—ում,
Սրտիս թեթև թրթիռների պես հարազատ,
Թռչում է միշտ ձայնը քո ջինջ դեպի հեռուն։
երազգիշեր +2
Սիրելի օր․ Նվարդի համար
Ինչպես բույրը վարդերի,
Ինչպես գարնան բույրը վառ —
Անցնել կյանքից այս թերի
Ու էլ երբե՜ք չդառնալ։
Ինչպես գարնան բույրը վառ —
Անցնել կյանքից այս թերի
Ու էլ երբե՜ք չդառնալ։
գարունծաղիկ +2
Չորս տող Լեյլիի համար
Ում որ սրտում երգս հնչի քաղցր, ջինջ —
Հիշի՛ թող նա, որ աշխարհից անցնելիս
Չարենցն ասավ՝ այս անիծված աշխարհում
Երանի ոչ մա՛րդ լինեի, ոչ երգիչ…
Հիշի՛ թող նա, որ աշխարհից անցնելիս
Չարենցն ասավ՝ այս անիծված աշխարհում
Երանի ոչ մա՛րդ լինեի, ոչ երգիչ…
պոեզիամահ +2
Տրիոլետներ Արփենիկին
Ծաղկել է այգին քո հիմա,
Մրգերդ կարմիր ու հասուն —
Օրերը պայծառ են հոսում —
Ծաղկել է այգին քո հիմա։
Մրգերդ կարմիր ու հասուն —
Օրերը պայծառ են հոսում —
Ծաղկել է այգին քո հիմա։
Արփենիկծաղիկ +2
Կարմիր սոնետ
Որպես դաշույն՝ օրերի հնամենի պատյանից
Ելնում է, կարծր ու բոսոր, ու վառվում է ապագան.
Եվ չի մտնի նա հնի փոշոտ պատյանը նորից,
Ու չի թաղվի օրերում, որ վառվեցին ու չկան։
Ելնում է, կարծր ու բոսոր, ու վառվում է ապագան.
Եվ չի մտնի նա հնի փոշոտ պատյանը նորից,
Ու չի թաղվի օրերում, որ վառվեցին ու չկան։
մահտխուր +2
«Ո՞վ կհանդիպի, ո՞վ կբարևի…»
Ո՞վ կհանդիպի, ո՞վ կբարևի,
Ո՞ւմ հոգեհամբույր խոսքը կլսեմ։
Ո՞ւմ ուրախացած դեմքը կարևի՝
Բարեկամական հրճվանքով վսեմ։
Ո՞ւմ հոգեհամբույր խոսքը կլսեմ։
Ո՞ւմ ուրախացած դեմքը կարևի՝
Բարեկամական հրճվանքով վսեմ։
կարոտերազ +2
Կատուներն ու ես
Ինձ ասացին, որ ես իզուր եմ ապրում,
Որ ես իզուր վիրավորում եմ իմ խեղճ
Ու խայտառակ գոյությամբ
Վեհությունը աշխարհի…
Որ ես իզուր վիրավորում եմ իմ խեղճ
Ու խայտառակ գոյությամբ
Վեհությունը աշխարհի…
գարունձմեռ +2
Ես գալիս եմ ահա։ — Նայեցե՛ք, նայեցե՛ք
Ես գալիս եմ ահա։ — Նայեցե՛ք, նայեցե՛ք։
Ես գալիս եմ ահա — դարերից…
Ու բերել եմ ինձ հետ երազները իմ սեգ
Ու երգերը ցնդած օրերի։
Ես գալիս եմ ահա — դարերից…
Ու բերել եմ ինձ հետ երազները իմ սեգ
Ու երգերը ցնդած օրերի։
երազգիշեր +2
«Քամին…»
Քամին,
Աշնան քամին
Թռցնում է դեղին նժույգները իրա։
Ինչ-որ մի տեղ հիմա
Աշնան քամին
Թռցնում է դեղին նժույգները իրա։
Ինչ-որ մի տեղ հիմա
մայրաշուն +2
1922–1925
Բաքու
Այստե՛ղ է ապրում Կրակը։
Ու Ոսկին, տա՜ք Ոսկին հոսում է հուր—հուր,
Հոսում է վառվռուն—
Վարը,
Ու Ոսկին, տա՜ք Ոսկին հոսում է հուր—հուր,
Հոսում է վառվռուն—
Վարը,
Բաքումահ +2
Ընկեր գյուղացի
Ընկեր գյուղացի
էսօր
Դու
Ինքդ պիտի
էսօր
Դու
Ինքդ պիտի
աշունբնություն
Հրաժեշտի պոեզ
Երևա՜ն
Քեզ
Իմ խռպոտ ճի՛չը էսօր. —
Ես
Քեզ
Իմ խռպոտ ճի՛չը էսօր. —
Ես
Երևանքաղաք
Դեպի Ստամբոլ
Ճեղքում է ջուրը ճղփոցով
«Բուկովինա» նավը։
Վերևում— երկինքը։
Դեմը ծով։
«Բուկովինա» նավը։
Վերևում— երկինքը։
Դեմը ծով։
Ստամբոլբնություն
Բելգիա—Լիեժ
Առավոտ կանուխ արթնացա ես.
Գնացքը սահում էր դանդաղ—
Ու փռվում էր աչքերիս դիմացը
Երկաթե ծառերի մի անտառ։
Գնացքը սահում էր դանդաղ—
Ու փռվում էր աչքերիս դիմացը
Երկաթե ծառերի մի անտառ։
Բելգիածաղիկ +1
Ծովափին
Ծփծփում է ծովը։
Սրթսրթում է։
Արևը ելնում է զնգոցով։
Ետևում—
Սրթսրթում է։
Արևը ելնում է զնգոցով։
Ետևում—
հայրենիքպայքար +1
1926–1930
Ձիու մռութ
Դուք որ այնքան անհամբեր
Թռչում ես հեռուն —
Ի՞նչպես, ի՞նչպես քեզ խաբեց
Մի ձիու մռութ։
Թռչում ես հեռուն —
Ի՞նչպես, ի՞նչպես քեզ խաբեց
Մի ձիու մռութ։
հույս
«Ես այն չեմ այլևս, այն չեմ…»
Ես այն չեմ այլևս, այն չեմ,
Նայիրյան միամիտ այն պոետը,
Որ ուզում էր երգերով թռչել
Եվ անցնել այս նեղ արահետը։
Նայիրյան միամիտ այն պոետը,
Որ ուզում էր երգերով թռչել
Եվ անցնել այս նեղ արահետը։
կարոտգիշեր
Լենինյան բանակին
Ելած մթին այն, խավար բանտից՝
Նայում եմ շուրջս ահա կրկին,
Եվ կարկաչում է երգը երկրի
Կրկին սրտում իմ այնպե՜ս անգին։
Նայում եմ շուրջս ահա կրկին,
Եվ կարկաչում է երգը երկրի
Կրկին սրտում իմ այնպե՜ս անգին։
Վլադիմիր Լենինգարուն +2
Սիրելի Ալեքսանդր Ֆեոդորովիչին
Վազում է կյանքը, գնում առաջ,
Այնքան արա՜գ է տեմպը կյանքի —
Եվ օրերում այս հողմահալած
Չկա դադար ու չկա հանգիստ։
Այնքան արա՜գ է տեմպը կյանքի —
Եվ օրերում այս հողմահալած
Չկա դադար ու չկա հանգիստ։
կյանքսեր
Մահվան քայլերգ
Լսո՞ւմ եք, լսո՞ւմ եք, լսո՞ւմ եք —
Թշնամին նախճիր է տոնում…
Խորտակված է կարմիր ընդվզումը,
Խորտակված են մերոնք Կանտոնում։
Թշնամին նախճիր է տոնում…
Խորտակված է կարմիր ընդվզումը,
Խորտակված են մերոնք Կանտոնում։
մահկարոտ +2
Գարուն
Ահա կրկին մեզ մոտ գարուն,
Երևանում ահա կրկին
Գարունն անմար բույր է վառում
Եվ բորբոքում աշխույժ գրգիռ։
Երևանում ահա կրկին
Գարունն անմար բույր է վառում
Եվ բորբոքում աշխույժ գրգիռ։
գարունԵրևան +2