Կարոտ
«Խառն բանաստեղծություններ» ժողովածու · «1911–1922» · 1920
Մի ռուս աղջկա
Հիմա ես հեռու եմ, հիմա
Օրերը ուրիշ են արդեն.
Անցած դառնությունն էլ չկա,
Անցած տխրությունը այն թեն։
Ու փողոցները չկան,
Ու կրակները հիվանդ.
Կարմիր փոթորկվել է ներկան —
Վառել է ա՜յլ կարոտ ու խանդ։
Բայց ես, քո սիրով օրորուն,
Հրեղեն օրերում այս անգին,
Հաճա՛խ երազում եմ քո հեռուն,
Քո գորշ հմայքները այն հին։
Երազում եմ փողոցները տամուկ,
Քո ծախվող հմայքներն անթով —
Ու ճչում է հոգիս մանուկ՝
Հուսահատ, շրջմոլիկ, անտուն…
Կապույտ իրիկուն էր իջնում —
Ելնում էի փողոց։
Գալիս էիր միշտ դու՝
Լուռ, հոգնաբեկ, անխոս։
Աչքերիդ մեջ միշտ մի
Մեղքի փայլ էր լինում.
Ու շորերդ — խամրած,
Ու թթված բույր գինու։
Ո՜չ խոսք էր պետք, ո՜չ վեճ,
Ո՜չ ակնարկներ զգույշ.
Շրջում էինք անվերջ.
Փողոցներում մշուշ։
Իսկ հոգնելիս — էժան
Հյուրանոցում մի մութ
Քնում էինք մեկտեղ,
Որպես եղբայր ու քույր։
Մոռացե՞լ ես արդյոք
Գիշերները այն մեր…
Ես քեզ հիշում եմ միշտ,
Ես քեզ սիրում եմ դեռ։
