«Գարունը սիրտ է հուզում — հուր ու հրդեհ է վառել…»
«Խառն բանաստեղծություններ» ժողովածու · «1911–1922» · 1920
Գարունը սիրտ է հուզում — հուր ու հրդեհ է վառել,
Ջինջ օրերի երազում — հուր ու հրդեհ է վառել։
Փռել է բույր ու շշուկ ու զարկել է ծիածան՝
Հորիզոնից-հորիզոն հուր ու հրդեհ է վառել։
Գարնան բույրի պես անուշ՝ անմխիթար իմ հոգում
Այսօր թովիչ քո լեզուն հուր ու հրդեհ է վառել։
Դու եկել ես գարնան պես ու զարկել ես ծիածան.
Սիրտդ իմ սիրտն է ուզում — հուր ու հրդեհ է վառել։
1920
