Արտիստը
(Պ. Ադամյանի հիշատակին)
«Խառն բանաստեղծություններ» ժողովածու · «1911–1922»
«Իմ հոգին — որպես լույսերի տաճար
Իմ հոգին — որպես երազի խորան1.
Բոցերի նման թե Բարի, թե Չար
Խանձեցի հոգիս — Արվեստի՜ համար…
Իմ արքայական երակների մեջ
Հոսում էր արյունն Համլետի, Լիրի.
Ես — հազարանուն, ես — թռիչք ու վեճ,
Ես — աստվածային խարո՜ւյկ կրքերի…
Երբ տրտմությունս էր մի գիշեր հոսում,
Երևաց տեսիլն Արվեստի՜ — իմ Հոր…
Եվ փնտրումների լաբիրինթոսում
Հեծկլտա՜ց հոգիս՝ երկընքի՜ պես խոր…
Խելագարության մղձավանջի մեջ
Ես արքայական Մավրի դղյակում
Խանձեցի՜ հոգիս, որի հուրն անշեջ
Եղավ ինձ համար, մարդի՛կ, ամոքո՛ւմ…
Եվ ես խելագա՛ր, երկնեցի՜ միայն,
Դեզդեմոնային — Արվեստի՜ն ծարավ…
— Ամբոխը, սակայն Յագոյի նման,
Իմ խաչվա՜ծ հոգին գերեզմա՜ն տարավ»…
Ծանոթագրություններ
- 1 խորան — տաճար, եկեղեցի, տաճարի բեմ՝ սեղան՝ պատարագ մատուցելու համար, փոքրիկ վանք, մատուռ. (փխբ.) բնստ. մարդու ներաշխարհը, հոգու խորքը։
Թեմաներ
