Եղիշե Չարենց «Հիշում եմ. հնչեց զանգը միջանցքում…»

Հիշում եմ. հնչեց զանգը միջանցքում Եվ ես ներս մտա հին սենյակը քո։ Երկա՛ր քայլեցի անկյունից-անկյուն։ Հետո դուրս եկա՝ քեզանից դժգոհ։ Հետ դարձա կրկին։ Այնքան մութ էին Խոսքերդ այն գիշեր։ Մութ ու առօրյա։ Եվ մի ժամ հետո հեռացա կրկին Արյունի հետքեր ձեռքերիս վրա։ Եվ չհասկացավ ոչ-ոք այն գիշեր, Որ սենյակիդ մեջ սպանել են քեզ։ Միայն իմ հոգում մշուշ էր իջել Եվ ստվերդ ինձ մինչև լույս հսկեց։