«Փողոցների մեջ կա մի անանուն…»
«Խառն բանաստեղծություններ» ժողովածու · «1911–1922» · 1916
Փողոցների մեջ կա մի անանուն,
Անըմբռնելի կարոտի ճախրում։
Լսում ես, զգում, բայց չես հասկանում
Եվ չես ըմբռնում կարոտը ճախրուն։
Կառքերի վազքում, դեմքերում օտար,
Անհասկանալի հայացքում կանանց —
Թվում է հանկարծ, թե ահա գտար
Հավերժականի ուրվականն անանց։
Ճախրում է մեկը փողոցի վրա՝
Հզոր ու անմահ, որպես ժամանակ. —
Իսկ ինքդ կարծես ստվե՜րն ես նրա՝
Մի անմիտ ժպիտ, մի տխուր հանաք։
