Հրայրքի պահեր

Ինչպէս նախնիքս անգղերու և գայլերու աստուծոյն
Ատեն-ատեն, իբրև զոհ, գեղեցկագոյն գառն հօտին
Կ՚ընծայէին… այնպէս ես՝ հոգւոյս հունձքը լաւագոյն,
Իմաստութեանս կը նետեմ խարտեաշ հասկերը գետին։

Աչքերս երկու զոյգ բաժակներ են կարծես՝
Մինչև բերան քու տեսիլովդ լեցուն,
Դռան յետև բարձրամատոյց և վախէս
Դողդողագին՝ հասակիդ ներս մտնելուն

Տենչանքին քով գոհացումը կ՚ուզեմ արդ…
Պէտք է գոնէ տենչանքին թող տալ շարժիլ
Ազատօրէն, աներկևան ու հպարտ,
Եվ չարգիլել, որ ան լեռնէն վար ի գիլ

Վաղուան յոյսին ծանրութեամբ աչքերս ահա կը գոցուին,
Մարմնոյդ յուշը մարմնոյս վրայ լափլիզելով կը սուրայ
Եվ փետուրի զերթ տարափ մը թափթփող գլխուս վրայ՝
Հին գգուանքներդ նորէն ես կըմբոշխնեմ հոգևին…։

Քեզ արուեստով պիտի սիրեմ…։ Գիտնայի՜ր
Եթէ հմայքը իմ վարպետ ձեռքերուս՝
Անութներուդ գրկող խորշերն անբասիր
Եվ կողերուդ փայփայող մորթը սնդուս,

Գգուանքներուն ես գիտութիւնը ուսայ
Քու քովդ, հոգի՛ս… նախ վախնալով, գաղտնաբար
Թևս թևիդ վրայ դրած, և ապայ՝
Քու հասկըցող, քու թոյլատրող, անբարբառ

Ո՜վ տարակոյսն զմայլահար իմ մտքիս՝
Անկարելի անմեղութեանդ վրայ,
Դռանդ առջև կեցընելու համար զիս
Եվ յուսալու ներսը անոր՝ անվըկայ

Ո՛վ դուն, այս գիշեր գինովնանք մէկտեղ…
Իմ երկչոտութիւնս, քո դիմադրութիւնդ
Գինւոյ բաժակին մէջ յակընթագեղ
Թող լուծուին և թող սիրոյ տան ծնունդ…։

Ես կը սպասեմ դեռ անոր, այն սպիտակ, դեռատի
Եվ ողորմած էակին, որ, ա՜հ, գիտնար պիտի թէ՝
Իմ էութիւնս ամբողջ, ծարաւահիւծ ու նոթի
Ինծի տալիք անսահման իր խնճոյքին կը սպասէ…։

Քո թարմութիւնդ ինձի խոստացուեցաւ լռելեայն,
Չէ՞, ո՛վ աղուոր, այս գիշեր դուն խոստացար ինձի զայն,
Նայուածքներուդ կրակով, որ բռընկցուց իմ հոգիս,
Եվ ձևերուդ պերճախօս լեզուով, որ խենթ դարձուց զիս։

Փնտըրեցի այս գիշեր հանդիպում մը դիպուածի,
Անոնց նման, զոր առոյգ տենչանքս մերթ կ՚ունենար…
Սիրոյ բոյր մը այս գիշեր գաղջ օդին մէջ կը հածի,
Զոր շնչելով քիչ առ քիչ՝ գացի գինով, տենդահար…։

Ա՜հ, վայրկեանին մէջ՝ կրկին
Վայրկեաններ կան, իրարու
Դէմյանդիման, կը նային
Զիրար առանց ճանչելու…։

Կը ծերանամ…։ Հաճոյքներէն երեկուան
Բերանըս ալ համ չառնէր.
Սիրոյ յոյսն իսկ և տեսիլն ալ յաղթութեան
Զիս կը թողուն անտարբեր…։

Ամենասև վայրկեաններուս կը մօտենամ երբ իրեն,
Եվ ինք գիտէ, որ ալ ոչինչ զիս իրմէ զատ կը սփոփէ,
Հոգիս իրեն երբ կը յանձնեմ բնազդօրէն, հեզօրէն,
Ան կը փախի հիմայ ինձմէ և չի ճանչնար զիս, բաբէ՜…

Ինձ կը թուի, թէ ապրած եմ Էլլադայի մէջ հին ատեն,
Սոկրատին պէս վճիտ հոգւով իմաստասէր մըն եմ եղած,
Աստուածային գաղտնիքին դէմ կեցած եմ լուռ ու երկիւղած,
Սքանչահար զայն դիտելու և լուծելու զայն զբաղած…։