Գազանը
(1)
«Հրայրքի պահեր» ժողովածու
Ինչպէս նախնիքս անգղերու և գայլերու աստուծոյն
Ատեն-ատեն1, իբրև զոհ, գեղեցկագոյն գառն հօտին
Կ՚ընծայէին… այնպէս ես՝ հոգւոյս հունձքը լաւագոյն,
Իմաստութեանս կը նետեմ խարտեաշ հասկերը գետին։
Զի ճիւաղին կտեսնեմ ստուերը միշտ ոտքիս տակ,
Զայն կը գտնեմ մտքիս մէջ, նայուածքիս մէջ և ձայնիս,
Կուրծքիս վրայ կը սրէ ան իր ժանիքը ճերմակ,
Եվ վզիս շուրջ են ձեռքերն, որոնք խեղդել կուզեն զիս…։
Գազանն իմ մէջս է, աւա՜ղ, մշտապատրաստ, ակընդէտ.
Տարիքիս հետ միշտ մեծցաւ, զօրացա՛ւ ան, պահանջե՛ց,
Եվ գիտեմ, թէ յաւիտեա՜ն ան պիտի գայ ինձի հետ…։
Անմեղ հոգւոյն՝ մեղաւոր ան խենթ եղբայրն է երէց,
Ան Մարմինն է, նախնական, անզսպելի վայրենին,
Եվ զոհերով մերթ միայն կը քնացնէ զայն Հոգին…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Ատեն, ատենոք — ժամանակ, ժամանակով
Թեմաներ
