Վերադարձ
(Գ)
«Սեր» ժողովածու · «Բեթհովենի սոնատի վրայ»
Օ՜հ, զանգակնե՜ր, զանգակնե՜ր…։ Ու ծաղիկնե՜ր, ծաղիկնե՜ր…
Երկինք կապոյտ է այնքա՛ն, երկինք ա՛յնքան է թեթև,
Որ զայն գրկած եմ կարծես, մինչ ճամբան ալ՝ գետնէն վեր
Ելած կարծես՝ կը բռնէ զիս աշխարհի ի վերև։
Ո՞վ կը սպասէ ինձ այստեղ. — բայց ամէն ինչ, ամէ՛ն ինչ.
Եվ է՛ն առաջ՝ ալիքներն այն ծովափի հոսանքին,
Եվ է՛ն առաջ՝ բլուրին վրայ բացուող այգը ջինջ.
Եվ է՛ն առաջ՝ մեր տան դէմ ծաղկող ճերմակ նշենին։
Յետոյ, գիտէ՞ք, առաջին գարնանային փոսուռան1՝
Մութը հազիւ թէ կոխած, հասմիկներու պատին վրայ.
Յետոյ զեփիւռը համեղ և խնկահո՜տ լուսընկան։
Ու թէև մեն մի քայլիս գիւղը տակաւ2 կը նեղնայ,
Բայց չափ չունի, չունի՜ սիրտս, ու կը զարնէ սիրտըս ծափ,
Վարար գետի մը վրայ սիրտըս կ՚երթա՜յ ափէ ափ…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Փոսուռա — կայծոռիկ
- 2 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
