Գարնան յոյսը
«Հրաշալի յարութիւն» ժողովածու
Օրերէ ի վեր՝ ձիւն, ձիւն է չորս դին,
Բայց ձայն մը ներսէս կ՚երգէ հրճուագին…
— Երբ որ նոր գարուն այս տարի հասնի,
Սարերը հագուին և դաշտերն ըլլան
Զերթ քղանցքն անոնց զգեստին հարսի,
Երբ որ դրախտէն ընելով թալան
Արևը բուռ-բուռ ծաղիկներ բերէ
Եվ սփռէ ամբողջ աշխարհի վրայ,
Զեփիւռը անցնի ամէն մարգերէ
Եվ դեռափթիթ խոտին հետ խաղայ,
Թռչուններն երգել սկսին նորէն,
Գառները մայեն և բիւր ճճիներ
Հողին վրայ անվերջ երթևեկ ընեն,
Երբ որ վերջապէս այս ձմեռը ծեր
Մեռնի ու թաղուի դալարի ներքև,
Երբ ձիւնասպիտակ թիթեռներ թեթև
Ձմռան դամբանին վրայ բռնեն պար,
Յորդառատ առուն բարձունքներէն վար
Երբ հոսի յստակ ու խոխոջաձայն,
Փափկաթոյր ամպեր կապոյտ երկինքէն,
Առագաստաբաց երբ անցնին երթան
Ցորենները երբ յարութիւն առնեն
Եվ մեզ կերակրել նորէն խոստանան,
Երբ շարժի, թռի, խնդայ ամէն բան…
Ինչպէս հոգիս ալ՝ թռած ժրաթև,
Պիտի վերըմպէ հրճուանք ու արև,
Եվ իր գարունին փարած ուժգնապէս՝
Պիտի վայելէ զայն խենթերու պէս…
