Գարնան գիշեր
«Արարատեան դաշտին մեջ» ժողովածու
Օդը գաղջ է այս գիշեր՝ առագաստի մը նման.
Կարծես յանկարծ երկինքին մէջ աստուածները ոսոխ
Եղբայրացած ըլլային… ու ծաղիկներն ոտնակոխ
Մեղմիւ հոգի առնէին… և կոյսերուն՝ աւետման
Երևնային հրեշտակներ, մեծ շուշաններ ի ձեռին…
Օդն այս գիշեր այնպէ՜ս գաղջ, այնպէ՜ս քաղցր է ու խաղաղ,
Որ աշխարհի վրայ կարծես միայն սէրեր կան չքնաղ
Ու շուրթէ շուրթ համբոյրներ միայն կարծես կը թըռին։
Օդը քաղցր է… Եվ ահա՛ այս քաղցրութեան մէջ անճառ1,
Օղակ-օղակ, երկինքէն իջնող օձի մը հանգոյն2՝
Կ՚իջնայ վրաս մտածումն Արհաւիրքին գերագոյն. —
Հո՛ն միլիոններ այս պահուս, կատաղութեամբ մ՚անսպառ,
Մահ կը տեղան միմեանց դէմ… Անթիւ մայրեր հոն կուլան…
Հո՛ն հայ աշխարհը լռիկ կ՚ըլլայ դամբա՜նն Հայութեան…
Օդը քաղցր է այս գիշեր՝ առագաստի մը նման…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Անճառ — անասելի
- 2 Հանգոյն — նման
