Արարատեան դաշտին մեջ

Դուն Մասի՛սն ես…։ Եվ կը նայիմ, կը նայի՜մ քեզ,
Անյագ աչքով, մինչ սիրտըս ալ ա՛չք մ՚է կարծես,
Որ ընդլայնած՝ քեզ կը գրկէ ամբողջապէս,
Քեզ կը ծըծէ՝ զերթ ջուրը հո՛ղն արևակէզ…։

Իզո՜ւր, աւա՜ղ…։ Դարերն իսպառ անցեր են
Եվ հազիւ թէ աւերակներ են թողեր,
Հետքեր միայն անոնց կեանքէն ու փառքէն,
Որ էր երբեմն հոս կ՚ապրէին իբրև տէր…

Երկնի անթիւ աստղերէն՝ մերն է միայն անիկա…
Ամէն գիշեր, վերը հո՛ն, Արագածի գլխուն վրայ
Ան կը շողայ առանձին, այնքան անջատ միւսներէն՝
Որ ուրի՛շ ձեռք մը կարծես զանի վառեց գաղտնօրէն…։

Հոն Հրազդանն է հիմայ… Եվ իր գոռումը ահեղ
Կը լեցընէ տարածութիւնը շուրջի.
Ո՜վ խուլ ժխոր՝ որ օդին մաքրութեան մէջ լուսայեղ՝
Զերթ բզզիւն մը մեղուանոցի կը թռչի։

Այս տաճարին մէջ, ո՜վ Տէր, աղօթեցին անոնք, որ
Իրենց ցաւի ծուխին խառն՝ հրճուանքի բոց մ՚ունէին…
Իրենց մաքուր քրտինքին հետ արեան ուղխ մ՚ալ բոսոր
Շաղախած էր այս հիմերն ու բուրումին հետ խունկին

(Հայաստանին)
Եվ արդ նորէն ես Քեզի՝ իբր առտըուան մէջ կեանքիս,
Կը մտածեմ ուժգնութեամբ և ուժովցած կը զգամ զիս…
Դուն մերի՜նն ես… Կը բաւէ այսքանը լոկ, միայն Դո՛ւն,

Ո՛չ թէ Այսօրն երկարելու համար — ո՛չ —
Տգեղ Այսօրն իր տրտմութեամբը անհուն՝
Կը գալարէ հոգիս և ձեռքս դողդոջ
Կը վազէ վրան քնարիս հին լարերուն…

Օդը գաղջ է այս գիշեր՝ առագաստի մը նման.
Կարծես յանկարծ երկինքին մէջ աստուածները ոսոխ
Եղբայրացած ըլլային… ու ծաղիկներն ոտնակոխ
Մեղմիւ հոգի առնէին… և կոյսերուն՝ աւետման

Ո՜վ իմ նախնիքս, եթէ մերթ կը պատահի դեռ ձեզի
Վերադառնալ երկրի վրայ և յետևիլ քայլերուն
Անոնց, որոնց սրտին մէջ արիւնը ձեր կը հոսի,
Որոնք ձեզմով են հպարտ և են ձեզմո՛վ ալ նկուն…