Հայերգութիւն ա շրջան 1901-1908

Սիրեցինք Քեզ նախ՝ Դրօշակի՜ մը պէս…
Մեզ ըսեր էին, երբ փոքր էինք դեռ,
Թէ լերանց կատարն էիր պանծացեր,
Թէ ծալլեր, նետեր էին հիմայ Քեզ,

Գառնուկներուն համբերութիւնը հատաւ ա՛լ.
Երբէ՞ն ի վեր և մինչև ե՞րբ գառնուկ ըլլալ…
Տաճարներուն աղաւնիներն ալ սրբազոհ
Կորագլուխ իրենց բախտէն եղան դժգոհ…

Ծովեզերքին վրայ կանգուն՝ կ՚երևի սիւն մը սպիտակ,
Որուն գագաթը մինչդեռ կը ծփծփայ ձիւնափառ,
Կը դիզուի աղտը տակաւ իր անպաշտպան ոտքին տակ,
Մարդը հոն խուխ կը նետէ և շունը՝ ժայթք անսպառ…։

Տե՛ս, նենգաւոր քու վրանիդ մուտքին առջև
Կառք մը, որուն անիւներն են երկու արև,
Երիվարներն ալ սև ամպեր… տե՛ս, ո՛վ նախկին
Արքաներու հզոր սերունդ, քեզ վերստին

Ահա նորէն բացուեցաւ գերեզմանին հայրենի
Երախը լայն, ուր ինկան անթիւ քաջեր ինքնազոհ…
Նորոգուեցաւ թարմ արեամբ պատմուճանը ծիրանի
Եվ սարսռացին անոր տակ ոսկորները հնածոյ…

Սալերուն վրայ կիրակնօրեայ հարուածներ
Այլևս թո՛ղ չզարնըուին…։ Կեր տարէք
Մասեաց այրին առջև, որուն ներսը ծեր,
Հսկայ գամփռներ կոռնան գիշեր և ցերեկ…։

Աւելի արագ, քան նետն աղեղին,
Աւելի աշխոյժ, քան իր յոյսն անսանձ,
Զոր տարիներով սնուց կաթոգին
Օտար երկընքի մը տակ անթափանց

Երբեմնական ո՜վ մեր դաշտերը օրհնացան,
Բերրի դաշտե՛ր, որ աշնայնի հովին ներքև
Ձեր դեղինփառ ծովն հասկերուն՝ ծածան-ծածան
Երկնքին տակ վետվետելով, երկնապարգև

Տաւիղն առկախ իրենց ուսէն՝ կ՚երթային
Գիւղէ ի գիւղ, զուարթ, անհոգ, աներկիւղ.
Ճպուռներէն մեղեդիներ դաշտային
Կը սորուէին ու գիշերը՝ նորընձիւղ

Հայոց երկրին մէջ մի՜շտ կ՚ապրին
Մեծ սոսիներն արմենաւանդ…
Եվ լռութեանն ու ստուերին
Մէջտեղ անոնց՝ անարգաւանդ

Դրախտը անշուշտ, հաստատուած էր հոդ,
Բարեբե՜ր երկիր, դժբա՜խտ հայրենիք…
Հունձքդ ատոք էր, մարգդ՝ քաղցրահոտ
Եվ վրադ ապրող մարդոց երջանիկ՝

Շարա՛յ, գեր իշխան Շիրակայ, հերի՛ք,
Որքան ամբարներդ պարապ հեծեցին,
Ողջունէ՛ դարձեալ, երկնային բարիք՝
Վանայ տառեխն ու Կախէթի գինին…

Առաւօտուն, երբ վերջին աստղն ալ կը դառնայ
Ծոցն երկնքին մեղմաբաց,
Զեփիւռին հետ թեթևօրէն ահա ճամբայ
Էին քայլերս ինկած…