Վահան Թեքեյան Հայրենի զրոյցներով Արշակ ա-ի կոթողը

Ծովեզերքին վրայ կանգուն՝ կ՚երևի սիւն մը սպիտակ, Որուն գագաթը մինչդեռ կը ծփծփայ ձիւնափառ, Կը դիզուի աղտը տակաւ¹ իր անպաշտպան ոտքին տակ, Մարդը հոն խուխ² կը նետէ և շունը՝ ժայթք անսպառ…։ Բայց լեռներէն հեռաւոր կը հասնի վեհ պարմանին³՝ Թեթևաքայլ, ամրազէն, բազուկներով օճառուտ⁴, Եվ մարմարին լուսափայլ լանջքին վրայ անօգուտ՝ Մէկ հարուածով կը մխէ յանկարծ նիզակը փառքին…։ Գիշերուան մէջ կայծակներ գլխուն ճաճանչ թող սփռեն, Եվ ամբոխներ երկիւղած զայն պաշտելու թող գան միշտ… Մինչև որ օր մ՚ալ ահա՛ նոր ամբոխներ ամբարիշտ Ալեաց ներքև գլորեն կոթողն ու փառքը իրեն…։