Վահան Թեքեյան Գեղոն սոսեաց անտառին

Հայոց երկրին մէջ մի՜շտ կ՚ապրին Մեծ սոսիներն արմենաւանդ¹… Եվ լռութեանն ու ստուերին Մէջտեղ անոնց՝ անարգաւանդ Օրէ մը ետք քերթողն, երբ խանդ Ու ներշնչում խնդրել կուգայ, Խռովայոյզ ճիւղերն աստ-անդ Կը փսփսան. «Դո՞ւն ես, արքա՛յ…»։ Կ՚անցնին անվերջ օրն ու տարին Հալածական…։ Դաշտ, դարաւանդ Եվ լեռներուն ալ կատարին Ձիւնը փայլուն զերթ ադամանդ Կը կրեն հետքն անոնց հիւանդ, Ծանր քայլին…։ Մինչ հոս՝ հսկայ Ծառերն, յոյսով միշտ անվկանդ²՝ Կը փսփսան. «Դո՞ւն ես, արքա՜յ…»։ Սև աղէտի մը նախօրէին Անտառն յուզուած է մանաւանդ Եվ տխրութեամբ սոսիք կ՚օրրին… Օ՜հ, թշնամոյն ստուերը ժանտ Տունե՜րն, գիւղե՜րը քարուքանդ… — Բայց մինչ թաւուտը կը սգայ, Ահա՛ ձայներ անհնազանդ Կը փսփսան. «Դո՞ւն ես, արքա՜յ…»։ Ձ ո ն Իշխա՛ն, անյայտ դեռ քու անուանդ Հայորդինե՛րը ապագայ Ուխտած պաշտում մը մոլեռանդ՝ Կ՚աղաղակեն. «Դո՛ւն ես, արքայ…»։