Վահան Թեքեյան Եւ նորէն միշ

Եվ նորէն՝ միշտ, յաւիտեան, այս կրճըտումը սրտին՝ Ինչպէս ջաղացք մը, որուն քարերն իզուր կը դառնան. Այս թալթըլումը հոգւոյն խորն երկնքի մը ցրտին, Գոց դուռներուն դէմ մտքին այս ընդհարումն անվախճան… Ամէն երազ՝ բզկըտած և ամէն յոյս փետրաթափ… Վաղորդայնին¹ կարկառիլ հրատոչոր շրթներով… Հանգրուանի² մ՚ի խնդիր քալել, քալե՜լ առ խարխափ, Եվ անդունդի մը յանկարծ գտնել բացուածքն ոտքիդ քով… Ա՜հ, ո՞վ պիտի վերջապէս մեր հիւանդ սիրտը մէկ օր, Հիւանդ տղու մը նման, անհուն սիրով դարմանէ, Ո՞ր անիծեալը մեզ պէս, կամ ո՞ր օրհնեալն ի Տեառնէ³… Պիտի գտնե՞նք մենք արդեօք վաղը հրեշտակ մը հզօր Խաղաղեցնող մեր հոգին, թէ ոչ սատա՛ն⁴ մը բարի Զայն բորբոքող և ընող շա՛նթ մը գլխուն աշխարհի…։