«Աչերդ՝ սև-հուր…»
1927
Աչերդ՝ սև-հուր,
Հոգիս են կիզում,
Մազերդ՝ սև-սուր,
Սիրտս են թրատում։
Վիշտս է ծփում
Սիրուս պես վարար,
Քո ուղին ծածկում՝
Դավաճան ու չար, —
Ուղիդ արյունոտ,
Որ տանում է քեզ
Ուրիշների մոտ,
Ուրիշների մոտ…
1927
Ձեզ կարող է դուր գալ
Դանիել Վարուժան Առաջին մեղքը
Ձորերուն մեջ, սարերուն վրա կ'արածեր
Ան ամեն օր ուլն իր կապույտ աչերով.
Ոտքերը մերկ էին և միշտ ալ վըստահ
Մեն մի քայլին՝ շուշան վրա կոխելու։
Ան ամեն օր ուլն իր կապույտ աչերով.
Ոտքերը մերկ էին և միշտ ալ վըստահ
Մեն մի քայլին՝ շուշան վրա կոխելու։
մեղքկիրք +1
Դանիել Վարուժան Արեվելյան բաղանիք
Մորճագըմբեթ բաղանիքին ներքնադուռն հո՜ւյլ կը բացվի,
Եբենոս դո՛ւռն հաստաբեստ՝ որ կը ծեծվի միշտ թակով,
Եվ անընդհատ կը քըրտնի, կը ճըռընչե ուժասպառ
Հուրիներուն ետևեն՝ որոնք դանդա՜ղ կը մըտնեն։
Եբենոս դո՛ւռն հաստաբեստ՝ որ կը ծեծվի միշտ թակով,
Եվ անընդհատ կը քըրտնի, կը ճըռընչե ուժասպառ
Հուրիներուն ետևեն՝ որոնք դանդա՜ղ կը մըտնեն։
կինկիրք +1
Դանիել Վարուժան 1902 Ցայգերգ
Իղձերս ամեն, խոստումներս ալ ճըշմարիտ՝
Հույսով մը լի, ոտքիդ առջև դըրի ես.
Չը զըլացա քիչ ո՛չ հառաջ, ո՛չ ժպիտ.
Բայց, ա՜հ, երբեք չը ճանչցավ զիս սիրտըդ վես։
Հույսով մը լի, ոտքիդ առջև դըրի ես.
Չը զըլացա քիչ ո՛չ հառաջ, ո՛չ ժպիտ.
Բայց, ա՜հ, երբեք չը ճանչցավ զիս սիրտըդ վես։
սերմերժում +1
Դանիել Վարուժան Գինարբուքեն վերջ
Նկարիչ բարեկամիս՝ Արսեն Մարկոսյանին
Սըրահն է լուռ։ Կոչնականներն հեռացան։
Ջահերն ոսկի դեռ կը վառին մոլեգնած,
Եվ կը հեղուն, սեղաններուն վրա անձայն,
Սըրահն է լուռ։ Կոչնականներն հեռացան։
Ջահերն ոսկի դեռ կը վառին մոլեգնած,
Եվ կը հեղուն, սեղաններուն վրա անձայն,
գինիկիրք +1
Ստեղծագործության մասին
Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1927 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 12