Վահան Թեքեյան Ահաւոր բան մը այնտեղ...

Ահաւոր բան մը այնտեղ կը կատարուի մութին մէջ… Դժոխային դրաման այս ինչպէ՞ս կրնայ պատմըուիլ… Ազգ մը ամբողջ, խորհեցէ՛ք, երեկ կ՚ապրէր, կ՚ոգորէր, Միտքը լոյսին կը բանար և տակաւ¹ սիրտն ալ լոյսին, Կը բարձրանար ճահիճէն, ուր խրած էր ատենոք², Թևերն արդէն կը թոթուէր, ինքզինք արդէն եթերին, Ամպերուն մէջ կը կարծէր… և ահա ճիշտ այդ պահուն Ոսոխ Աստուած մը անշուշտ, որ դարանած կը դիտէր, Անոր վրայ արձակեց ամբողջ չարիքն աշխարհի, Ոտքի հանեց բովանդակ հրեշութիւնը ի քուն՝ Մեծ օձերու, վագրերու, շաքալներու³ դէմքերով, Փաթթուեցաւ ոտքերուն, խածատեց կուրծքն ու հասաւ Անոր վզին, աչքերուն և իր ժանիքը մխեց Ճիշտ ուղեղին մէջ անոր, զոր արիւնին հետ ահա Ան կը լիզէ հեշտագին, ան կը ծծէ՜ զգլխած⁴… Ահաւոր բան մը այնտեղ կը կատարուի մութին մէջ. Կը սպաննեն ազգ մը այնտեղ, որ կեանք ունէր և շնորհ, Ունէր հանճարն ապրելու, նորոգելու ալ ինքզինք, Գեղեցկացած էր տակաւ ու թարմացած, ա՛հ, որքան, Եվ այդ ազգը մերինն էր, և կը սպաննեն զայն հիմայ, Զայն կը սպաննեն… Օգնութի՜ւն, ա՛հ, օգնութի՜ւն, օգնութի՜ւն…