Վահան Թեքեյան Եւ նորէն Խոնջ են շրթունքներս

Եվ նորէն խոնջ են շրթունքներս երգելէն, Եվ այս սրինգն, Աստուած, ճաթա՞ծ է արդեօք, Եվ տենչանքներն, որ մութին մէջ կ՚այցելեն, Որոնց ի տես կը դողայի հրճուանօք՝ Մոլորեցա՞ն արդեօք ճամբան… կամ հոգիս՝ Մեհեա՛ն իրենց, աստուածներու թափառիկ, Շատ հի՞ն գտան ու լքեցի՞ն արդեօք զիս, Եվ պիտի մնա՞մ ա՛լ առանձին, անոքիկ¹…։ Շրթներըս խոնջ են երգելէն, յաւիտեա՜ն. Բոլոր յոյսերըս մի առ մի կը կքին, Եվ սիրտս խոնջ է տենչալէ Տենչանքին…։ Այսպէ՜ս թողէք զիս վարժըուիլ լռութեան, Յիշատակնե՛ր, ո՛վ դուք, որ դեռ կը ճչէք, Յիշատակնե՛ր, գիտցէք մեռնիլ՝ լո՜ւռ և սէգ…։