«Ա՜խ, իմ սիրտըս, վա՜խ, իմ սիրտըս…»
1897
Ա՜խ, իմ սիրտըս, վա՜խ, իմ սիրտըս
Օրուց-մանկուց հալավ-մաշավ…
Աշխարհ մտա, վարդ սիրեցի,
Անսեր վարդը սիրտըս ծակեց.
Մենակ ապրա, արուն լացի,
Աստղս էլ երկնում թառամեց…
— Ծո՛վ, սիրտըդ բա՛ց, — բա՛ց խորն ու լայն,
Շա՜տ դադրած1 եմ, ծոցըդ կուգամ…
1897, Ալեքսանդրապոլ
Ծանոթագրություններ
- 1 դադրած — հոգնած, թուլացած, սպառված։
