«Ա՜խ, ուռենի, վշտիս ընկե՛ր…»
1892
Ա՜խ, ուռենի, վշտիս ընկե՛ր,
Գթոտ երկրի հառաչանք.
Սփռիր վերաս դողդոջ ստվեր
Անհույս սրտիս սփոփանք։
Անամպ երկի՛նք, սիրուն գիշե՜ր,
Լուսնի շողե՜ր ու աստղե՜ր.
Ես տխուր եմ, սփոփեցեք
Մռայլ սիրտս վշտաբեկ։
1892, Էջմիածին