Վահան Թեքեյան Երեսնամեակ

Երեսունի հրուանդանին առջևէն՝ Ահա՛ իմ նաւս առագաստները պարզած, Փրփուրին մէջ կը հետևին մինչ իրեն Շնաձուկի սև կլափներ լայնաբաց…։ Կտաւին վրայ կարկտաններ կան անթիւ, Եվ ծռեցաւ շատ անգամներ ղեկն անոր… Երեսունի հրուանդանին ի պատիւ Կրցածիս չափ նորոգեցի զայն այսօր…։ Մեծ մրրիկներ չանցուցինք մենք, բայց յաւէտ Եկաւ մեզ հետ կարծես կոհակ մ՚ընդծովեայ, Նաւըս անդուլ տատանելով, ու իր հետ Քայքայելով հոգիս, մարմինս անխնայ…։ Պատահեցաւ, որ յոյսս մերթ կտրեցի Երեսունի հրուանդանին հասնելու. Բան մը սակայն կ՚ազդարարէր միշտ ինծի, Թէ հոն իյնա՛ր պիտի կոհակն ահարկու…։ Եվ մենաւոր, մռայլ ճամբուն վրայ ջուրին՝ Ես ունեցայ շատ մը մահեր նաւուս մէջ, — Մանուկ Իղձերս անգղերն առին ու տարին Եվ ծովամոյն¹ կորաւ Հաւատքս վայրէջ…։ Շատ մը Սէրեր՝ թևերուս մէջ մեռնելով, Եզերքէն դուրս, կամաց մը ջուրն եմ նետած. Շա՛տ Երազներ ինքնիրեննին ինկան ծով Եվ ես վերէն աղօթեցի գլխաբաց…։ Յոյս մը միայն, որ մեծցուցի, սնուցի Երկար ատեն², հոգւոյս ամբողջ զօրութեամբ, Որ իր տեսքին նշուլանքով առնացի՝ Երբ կ՚երևէր՝ կը փարատէր ամէն ամպ…։ Իմ Յոյսըս օ՛ր մը ըլլալու ա՛ն զոր չեմ, Ըլլալու ա՛ն, որ առաջ տէ՛ր ինքզինքին՝ Յետոյ անյաղթ պիտի կռուէր տարերց դէմ, Իմ այդ Յոյսս ալ չար ոգինե՛րը զարկին…։ Եվ նաւուս մէջ պառկեցուցած եմ զանի, Ալետատան, հեծեծելով, տըքալով, Հիւանդ այնքա՜ն՝ որ քիչ օրէն կը մեռնի, Մինչ կը մընամ ծալաբազուկ՝ մահճին քով…։ …Երեսունի հրուանդանին առջևէն՝ Ահա՛ իմ նաւս, ու ծովն է նո՛յն վայրենին… Շնաձուկեր կը հետևին միշտ իրեն Եվ կը սպասեն իմ մեծ Յոյսիս դիակին…։