Երեկը...
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
«Երեկը չի կրնար վաղն ըլլար նորէն», ըսիր դուն,
Թերևս զղջմամբ մը պզտիկ, դուն որ երեկ խոլ սիրոյս
Ամբողջական ժայթքումին առջև տուեր էիր խոյս՝
Թոյն ընելով վայելած յոյսի հրճուանքըս անհուն։
Հիմայ վաղն է ու արդէն երեկն ինձի կը թըուի
Քիչ մը օտար, հեռաւոր… Ես զիս այնտեղ կը գտնեմ
Ուրիշ նայուածք՝ նայուածքիդ, ուրիշ ականջ՝ ձայնիդ դէմ,
Եվ քեզ պատկեր մը իբրև անհետացած երազի…
Փոթորկէն վերջ, երբ ծռած կը մնար տունկը մատաղ,
Դուն մեղմիւ վեր առիր զայն, դրիր նեցուկ մը անոր
Եվ ցուցուցիր ապագան արևներովը իր նոր։
Բայց անցեալի հեղեղէն՝ կը պահէ սիրտս խաղաղ
Ողողումին յուշն անուշ։ Ու կը խորհիմ, թէ ի՛նչպէս
Յօժարակամ անոր մէջ խեղդըուէի պիտի ես…։
