Երազներ
«Հրաշալի յարութիւն» ժողովածու
***
Ահաւասի՛կ… ալ չեմ լար և ալ ոչինչ չեմ խնդրեր Կեանքէն, որ այնչափ եղաւ ինձ խոժոռ ու ագահ. Ես կը դառնամ Երազին, որ զիս երկար տարիներ Տեսաւ առջին ծնրադիր, զերթ թագուհի մը ի գահ… Ես Երազին կը դառնամ, անդաւաճան սիրելոյն, Որ մերձաւոր և հեռու, որ յստակ է և տարտամ, Որ անշարժ է, անբարբառ, և բարութի՛ւն գերագոյն Կը խոստանայ լռութեամբն ամէն ինչ, որ կը ցանկամ…։ Կեանքին վրայ, կեանքէն վեր կը բնակի անիկա, Ան աղուոր է, ամէնէն աղուորներէն աւելի, Գուրգուրացուած՝ զաւկի պէս, կնոջ նման՝ տարփալի։ Անկարելի չունի ան, և ամէն ժամ է ներկայ, Եվ այն այնքա՛ն է բարի, այնքան սիրող, հոգածու, Որ քընիս մէջ իսկ կուգայ իր սփոփանքն ինձ տալու…***
Ով իմ Երազս, երևցար ինձ այս գիշեր դուն նորէն Անծանօթի մը դէմքով, Ինձ երևցար ու անցար և պահեցի քաղցրօրէն Այդ պատկերն ալ հոգեխռով…։ Ինձ թուեցաւ, թէ սակայն ուրիշներէ աւելի Նման էր ան Երազիս, Հասակ մը վեհ, դէմք մը նուրբ, աչքեր ունէր լուսով լի՝ Ողողելու համար զիս… Ես կարծեցի նոյնիսկ, թէ Երազ մը չէր ան միայն, Թէ կրնայի մօտենալ, Ժպտիլ անոր, բռնել ձեռքն ու փայփայել, գրկել զայն, Սիրել զանի, սիրուի՜լ ալ…։ Ո՛վ քաղցր Երազ, լեցուցիր այս գիշեր կեանքս քեզմով, Ու հեռացար, մարեցար… Նորէն մինակ եմ հիմայ, ինչպէս նաւակ մը ի ծով, Ալետատան, հողմավար…։***
Եվ հմայքով մը յանկարծ՝ տարիքիս բեռն աւելորդ Կթափի վար ուսերէս, խորհուրդներէս ու սրտէս… Տե՛ս, տասնվեց տարեկան կ՚ըլլամ նորէն և, անցո՛րդ, Ճամբուդ վրայ վերստին զիս հոգեզմայլ կը գտնես…։ Կը կանչեմ քեզ դողահար, երբ որ անցած, գացած ես, Քեզ կը կանչեմ անձկագին իմ Երազէս ծաղկայորդ Պարտէզին մէջ, ուր կուգաս և ուր կ՚օրհնեմ, կ՚օծեմ քեզ, Ուր կը բանամ — հո՛ն միայն, քեզի իմ սիրտս անհաղորդ…։ Ի՜նչ երջանիկ, ի՜նչ ուրախ կ՚ըլլամ քեզ լոկ տեսնելով, Երբ դուն կ՚երթաս այնչա՛փ սէգ, այնչափ փափուկ ու ճերմակ, Զիս ձգելով ընկըճուած շնորհներուդ գանձին տակ…։ Ի՜նչ երջանիկ դեռ յետոյ, երբ Երազին ծաղկանց քով՝ Կը մտածեմ միշտ վրադ, քեզ կը խառնեմ միշտ անոնց, Եվ կը պահեմ քեզ միշտ հոն՝ երբ դուն մեկնա՜ծ ես շատոնց…։ Թեմաներ
