Վահան Թեքեյան Մեկնողի մը

Եղայ քայլ առ քայլ մեկնումիդ վկայ, Տղաս, մանկութեան չքնաղ պարտէզէն. Առևանգումիդ համր, ամէնօրեայ, Զքեզ անձնատուր տեսայ խեղճ, անզէն…։ Ինկան՝ թարշամած՝ վարդերն այտերուդ, Եվ աչքիս արևն օր մ՚անհետացաւ Հոգիէդ ելլող ամպերուն տակ մութ, Եվ անմեղութիւնդ ալ թռաւ տակաւ¹: Հիմայ պարտէզին դռան մէջն ես դուն, Վաղը՝ դուրսն արդէն, և ես միայն կամ, Որ հոն կը տեսնեմ քեզ անհոգ, ժպտուն… Զի դուն չես գիտեր, իմ փոքր բարեկա՛մ, Զի մեկնողը ուշ, շատ ետքը միայն Կը յիշէ պարտէզն ու կ՚ափսոսայ զայն…։