Երազին ծնունդը
«Սեր» ժողովածու
Երեկ գիշեր ես տեսայ, ես տեսա՜յ քունն իմ վրաս…
Անկողնիս շուրջ կը հածէր, կուզէր մարմինս ու հոգիս,
Թևերն անվերջ կը շարժէր և միջոցէն մաս առ մաս
Ամէն սնունդ վանելով՝ կ՚ուզէր հիւծել, մարե՜լ զիս։
Կը կարդայի ու աչքերս ու միտքըս բաց էին դեռ…
Տարտամօրէն՝ մերթ ընդ մերթ՝ ներկայութիւնը անոր
Կը գտնէի տողերուն մէջ ստուերով ծանրաբեռ,
Բայց իսկոյն դուրս կ՚ընէի և կ՚առնէի շունչ մը նոր։
Օ՜հ… դաւաճանը յանկարծ զարկա՜ւ աչքիս կոպերուն.
Հիմայ կռիւ մը վրաս, սիրոյ կռիւ մը անձայն,
Որուն մահիճն էի ես, կռի՛ւ, ծփուն, ծփծփուն,
Կատաղօրէն կը մղուէր ընդ մէջ քընին, արթնութեան…
Եվ զգացի ես ահա՛, րոպէափայլ լոյսի մէջ,
Քունը յաղթող արթնութեան, զայն վայելող հևիհև.
Մինչ՝ լրացած այդ կռիւէն պիտի ծնէր պահ մը վերջ,
Երազը՝ փոքր խառնածին, երազը՝ քո՜ւն արթնաթև…։
