«Ամեն անգամ, երբ նայում եմ…»
1917
Ամեն անգամ, երբ նայում եմ
երեխայիս խաղերին,
Թե ինչ սիրով փարվել է նա
քարին, ջրին ու հողին, —
Խոսք եմ խոսում իմ սրտի հետ.
— Է՜յ իմաստուն մանկություն,
Ունայն բան է խելքը մարդուս
և գործերը մեծանուն։
Դատարկ ձայնէ քաջի համբավ,
գանձ ու պատիվ հանապազ,
Դո՛ւ ես ոսկին, ո՜վ մանկություն,
դո՛ւ իսկական լույս-երազ։
Ա՜խ, երնեկ թե մանկությունըս
հանկարծ դառնար գար նորեն,
Գլխիս վառվեր մանկութ օրվա
արեգակըս ոսկեղեն։
Անուշ մորըս ոտների տակ
թռվռայի, խաղայի,
Փառք ու հանճար չարժեն խաղին
մի ծաղկաբույր տղայի։
Իմ սո՛ւրբ մանկիկ, թո՛ղ համբուրեմ
թաթիկներդ ցեխոտած,
Դու՝ կյանք ու սե՛ր, ծափ ու ծիծա՛ղ,
ուրախության դո՛ւ աստված…
1917, Ժընև
Թեմաներ
