Վահան Թեքեյան Երաժշտութիւնը

Հոգիներո՛ւն վշտացած, անո՛նց, որ սէր յուսացին Եվ չգտան, և անո՛նց, որ շատ սիրով հիւծեցան, Մեծ լռութիւնն իբր սփոփ ծնաւ ծոցէն այդ հուրին, Եվ ան կ՚երթայ աշխարհէն՝ գորովասփի՜ւռ, սիրացա՜ն…։ Վիրաւորուած սիրտերուն կը մօտենայ անիկա, Եվ սիրտերուն կարծրացած՝ իշխանաբար կը բախէ… Եվ, ո՜վ հրաշք, վէրքն անոր ներկայութեամբ վարդ կ՚ըլլայ, Եվ, ո՜վ դիւթանք, կը բխին աղբիւրներ քա՛ր սիրտերէ…։ Ան ամէն տեղ կ՚երևայ, մթնոլորտին մէջ առկախ, Մերթ գեղջկուհւոյ մը նման և մերթ հանգոյն¹ թագուհւոյ, Ու երբ կանցնի՝ չի գիտեր, մարդ տխո՞ւր է, թէ ուրախ, Կամ տխրութեա՛մբը ուրախ՝ միշտ սփոփուած է յետոյ։ Կուգա՜յ կ՚անցնի՜ յուզելո՛վ միջոցը, զոր կը լընու Ամբողջ իրմով, և միջո՛ցն ալ կը գրկէ զայն հեշտիւ, Զայն կտանի օրրելով, մէջէն կապոյտ ծուխերու, Մինչև այն պահն, ուր գրկին մէջ կը մեռնի՜ ան մեղմիւ…։ Աշխարհներու հեռաւոր հոգին իր մէջն ունի մերթ, Եվ հոգիին վրայ դժգոհ՝ երկինքն անոնց կը բանայ. Անոնց լերանց վետվետումն ու ծաղկա՛նց ալ թերթ առ թերթ Տեղատարափն է փափուկ, հպումներո՛վը թաւշեայ…։ Հևք մըն է ան՝ որ հևալ կուտայ կուրծքերը իր հետ… Որ տենդ կուտայ ձեռքերուն և աչքերուն ալ արցունք… Որ կը յառնէ հեթանոս խնջոյքներէն տարփաւէտ, Ինչպէս յարկէն Աստուծոյ՝ ուր կ՚ընծայուի պաշտամունք…։ Սակայն անո՛նց մանաւանդ, անո՛նց որ սէր յուսացին Եվ չգտան… Եվ անոնց, որ շատ սիրով հիւծեցան՝ Մեծ լռութիւնն իբր սփոփ ծնաւ ծոցէն այդ հուրին, Եվ ան կերթայ աշխարհէն՝ գորովասփի՜ւռ, սիրացա՜ն…։