Աշուն
«Հրաշալի յարութիւն» ժողովածու
Երբեմն զիս կը յուզէր այս տեսարանն, երբ որ նոր
Էին աչքերս տակաւին1,
Զիս կը յուզէր լալու չափ աշնան դալուկն ու անոր
Ողբակոծ շունչն ահագին…։
Ո՜վ բնութիւն, որ միշտ նոյն խաղը կրկին կը խաղաս,
Դուն՝ դերասան և դուն՝ բեմ,
Ալ չես խօսիր իմ սրտիս և չես ազդեր իմ վրաս,
Քեզ խոնջենքով կը դիտեմ…։
Կը կարծէի քեզ նման իմ անցեալիս՝ երբ գարնան
Ծաղիկներով կ՚ողողուիս.
Կը կարծէի՝ երբ աշնան ալ տերևներդ կ՚իյնան,
Սուգդ նման իմ սուգիս…։
Բայց ծաղիկներըդ բոլոր կը վերածնին գարնան հետ,
Քու զեփիւռներդ վերըստին
Դրախտաշունչ կը փչեն, և թռչուններդ կուգան ետ,
Եվ առուակներդ կը հոսին…
Մինչդեռ տարիքը մերին ալ երբեք ետ չի դառնար,
Մեր հրճուանքները բոլոր
Ալ չեն ծնիր, երբ անգամ մը կը խամրին ցրտահար…
Մենք կը մեռնինք ամէն օր…։
Մենք կը մեռնինք, մինչդեռ դուն, ո՜վ բնութիւն, կը խաբես,
Թէ մեր կեանքին ես նման…
Ա՜հ, որքան շատ կեանքերու տեսար անցնիլը այսպէս,
Որքան սիրտեր մէջդ ինկան…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
