Երազ մըն ալ
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Երազ մըն ալ, օհ, պզտիկ աղուոր երազ մը միայն,
Կէս գիշերէն վերջ հիմա, սանդուղներէն պանդոկիս
Հանեցի ու վեր բերի թիկնաթոռին վրայ երկայն
Նստեցընել ու դիտել իր ձեռքերուն մէջ հոգիս։
Քանզի երազն այս ունի ձեռքեր ու աչք ու մարմին՝
Ինձի կարծես ընտանի, կարծես շունչով մը ինձմէ,
Ու կը նայիմ, կը նայիմ երեսն ի վեր անձկագին
Սպասելով, որ ինխն ալ ժպիտ մը գէթ ինձ ուղղէ…
Բայց չի խօսիր ան բնաւ, ոչ ալ ինձի կը նայի,
Ու ես նորէն իր դիմաց, ինչպէս այնքան անգամներ
Նմաններուն հետ իրեն, արձանի պէս անտարբեր,
Կ՚ընեմ հոգիս կէսուակէս, կը պահեմ կէսը ինձի,
Կը յանձնեմ միւս կէսն իրեն, և կը ստանամ հարցումիս
Այն պատասխանը ճշտիւ, որ երջանիկ կ՚ընէ զիս։
Թեմաներ
