Վահան Թեքեյան Ոսկեմարտը

(Ողբերգութիւն վեց օրով) Ա Երկիրը երգ է ամբողջ՝ իր հովերով, ծովերով… Կը խաղայ լոյս մը անմեղ՝ երեսն հողին ու ջուրին… Երջանկութիւնն իբրև ուլ մը կ՚ոստոստէ Մարդոց քով… Ոսկի է սիրտը Մարդուն, ան գտած չէ դեռ Ոսկին…։ Բ Երկիրն երգել կ՚ուզէ միշտ ու կը խաղայ Լոյսը դեռ՝ Երբ կը սահի Մարդուն մէջ խռովք մ՚ու տենդ մը գաղտնի… Կը փնտըրէ այժմ ան միշտ, կը քըրքրէ դաշտ ու լեռ Ու կը գտնէ՜ վերջապէս հոն պահուած կոյտը Ոսկի…։ Գ Ոսկին ժպտուն, պսպղուն՝ հիմայ կ՚երթայ ձեռքէ ձեռք… Հացի, կեանքի փոխարէն կուտայ ու ետ կ՚առնէ զայն… Կ՚ըլլայ վայելքը հիւծում և ցանկութիւնը իր՝ վէրք… Եվ կը սկըսի Ոսկեմարտն՝ անագորոյն և ունայն… Դ Ո՞ւր գնաց կոյսը անմեղ… Երկիրն ինչո՞ւ ա՛լ չերգէր… Ի՞նչ փոթորիկ ծառերուն կը նետէ վար տերևներն Ու վեր՝ ջուրերը ծովին։ — Մարդ մը, աչքերն իր փակէր, Կռուէն հեռու, կը հևայ՝ երկրի սուգով ծանրաբեռն… Ե Ատելավառ խառնուրդին ու ժխորին վրայ մթին՝ Ահա յանկարծ կը պայթի կշռաւոր ճիչ մ՚անսահման… Շանթի նման կը նետուի Քերթողը խորը կռուին, Կը խըլէ կոյտը Ոսկի, զայն կուտայ ետ Բնութեան… Զ Ի՞նչ փոյթ արիւնն առուակող Քերթողին լայն ճակատէն՝ Կը խաղաղի քիչ առ քիչ մարդոց գուպարը¹ ահեղ… Ի՞նչ փոյթ աւերն ու զոհերն, որ զայն ամբողջ կը ծածկեն, Կ՚երգէ երկիրը դարձեալ ու կը պարէ Լոյսն անմեղ։