Ո՛վ երազուն մանկութիւն...
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Ո՛վ երազուն մանկութիւն, որ մանկութիւնս եղար,
Կը փափագիմ, ոչ այլևս զքեզ ապրիլ վերստին,
Այլ հանդիպիլ նմանիդ ու զայն դիտել գաղտնաբար
Եվ սէրերուն վրայ հսկել, որոնք մեղմիւ կը բացուին…
Բայց դուն, խրտչոտ մանկութիւն, մանկութիւն լուռ և խոհուն,
Ամէն բանէ զգացուող, ուրախացող ու լացող,
Ինչո՞ւ դուն չես երևար խորն այս տղոց աչքերուն,
Ուր կան բոցեր այգաշող, բայց առտըուան չկայ ցող…
Ժամանակով, օ՜հ, երկար ժամանակով, և հոգւով
Դուն հեռացած մանկութիւն, ուրեմն ոչ իսկ հնա՞ր
Պիտի ըլլայ քու շուքիդ պատահիլ հոս շուքիս քով…։
Եվ ա՛լ բնաւ չտեսնէ՞ պիտի ծառն այս շանթահար՝
Սաղարթագեղ թուփ մը հեռուն, ուր թռչունները կ՚երգեն,
Նոյն թռչուններն, որ փախան իր անտերև ճիւղերէն…։
Թեմաներ
