«Եվ երբ գնում եմ ես օտարություն…»
…Եվ երբ գնում եմ ես օտարություն,
Քնքշորեն գրկած տանում եմ ինձ հետ,
Ձե՛զ, իմ հայրենի ա՜րտ ու արահե՜տ,
Եվ քե՜զ, կիրճերում հառաչող իմ գե՜տ։
Եվ երբ գնում եմ ես օտարություն,
Տանում եմ ինձ հետ՝ իմ թախծոտ սրտում,
Քե՜զ, մով մարգերում կորած մանկությո՜ւն,
Ձե՜զ, լեռնե՜ր քնած երկնի կապույտում։
Եվ երբ գնում եմ ես օտարություն,
Մայրիկիս մի բուռ արցունքն եմ տանում,
Օտար ցրտի դեմ՝ մեր արևն անհուն,
Երկրիս անունը՝ անմար մի անուն։
…Եւ երբ գնում եմ ես օտարութիւն,
Քնքշօրէն գրկած տանում եմ ինձ հետ,
Ձե՛զ, իմ հայրենի ա՜րտ ու արահե՜տ,
Եւ քե՜զ, կիրճերում հառաչող իմ գե՜տ։
Եւ երբ գնում եմ ես օտարութիւն,
Տանում եմ ինձ հետ՝ իմ թախծոտ սրտում,
Քե՜զ, մով մարգերում կորած մանկութի՜ւն,
Ձե՜զ, լեռնե՜ր քնած երկնի կապոյտում։
Եւ երբ գնում եմ ես օտարութիւն,
Մայրիկիս մի բուռ արցունքն եմ տանում,
Օտար ցրտի դէմ՝ մեր արեւն անհուն,
Երկրիս անունը՝ անմար մի անուն։
