Պատիժը
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Պզտիկ ու ջինջ, ջինջ տղան ինչպէ՜ս մեծցեր է հիմայ,
Փախեր գացեր է առաջ ու զարնըուած ժայռերու,
Դարձեր է ետ, աղտոտած, ու դէմս ուղիղ կը կենայ
Անխօս, անշարժ, անհլու…։
Կը մօտենամ. ծնոտիս գլուխն հազիւ կը հասնի,
Ալեծածան իր մազերն ունին ոսկւոյ մութ ցոլքեր.
Կը բարձրանայ անոնցմէ բուրում մը բարկ մեխակի,
Զոր, ո՛չ, շնչել չեմ ուզեր…։
Եվ զայրացած կը դիտեմ ես վերէն վար այս տղան՝
Բայց և տակաւ1 կը կարդամ զինքը գիրքի մը պէս բաց…
Յետոյ մէջէն տողերուն, անոնց ներքևն ու վրան՝
Գիրքն իմ կեանքիս մոռցըուած…։
Իր մէջը զի՛ս կը տեսնեմ այս տարիքին՝ երբ նոյնպէս
Իմ գաղտնի կեանքս ունէի, մղումներով իր գաղտնի…
Բայց դեռ փոքր է, ու տարբե՜ր կը կարծէի զինքը ես…
Ո՛չ, պէտք է ան պատըժուի…։
Կը ծռիմ քիչ մ՚ալ վրան ու խոպոպ մ՚իր մազերէն
Ճիշտ երեսիս կը քսուի… Ծե՞ծ, թէ խրատ իրեն տալ,
Ուսը ափիս մէջ կ՚առնեմ ու կը սեղմեմ ուժգնօրէն,
Ուսը և թևն, արմունկն ալ…
Եվ մինչ կ՚ուզեմ զայն պատժել՝ վրան ողորկ իր ճակտին
Կ՚իյնան շրթունքըս բացուող… Տղուն հասակը յանկարծ
Ճիւղի մը պէս կը սարսի, տաք կաթիլներ կը գլորին
Երեսներէն բռնկած…։
«Հայրի՜կ, հայրի՜կ», կը գոչէ՝ հևքին, հեծքին մէջ անվերջ
Հիմայ ինծի փաթթուած, համբուրելով ինքն ալ զիս…
— Երէկ գիշեր ես այսպէ՜ս մեղքը առի քընիս մէջ
Իմ չունեցած զաւակիս…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
