Վերջին հանգրուան
«Կէս գիշերէն մինչեւ արշալոյս» ժողովածու
Անոր համար, որ կեանքէն այլևս ոչինչ չեմ յուսար՝
Ես քաղցրութեամբ կը խորհիմ մեծ նորութեանը մահուան,
Կը մտածեմ ես անոր՝ վերջին հանգիստ հանգրուա՛ն1
Ճամբորդութեան մ՚որ չեղաւ բնաւ յոյսիս հաւասար։
Անոր խորհուրդը հիմայ, որպէս բուրում մը ստուար,
Կը լեցընէ տիւ և ցայգ հոգիս՝ ծածուկ պահարան,
Ու խորհուրդներըս ամէն օծում ու փայլ կը ստանան,
Իբրև թէ ան նուրբ ու գաղջ ամռան անձրև մը ըլլար։
Անոր հետ հաշտ եմ հիմայ՝ զերթ կեանքին հետ ատենոք2…
Մինչ չի կապէր աշխարհի զիս ոչ մէկ բան և ոչ ոք՝
Զիս կը թովէ մթասքող մահուան ժպիտը խաղաղ։
Եվ ի՜նչ սփոփ է խորհիլ, թէ այս ժպիտը երբեք
Պիտի զմեզ չխաբէ, ու մեր մարմինն յոգնաբեկ
Պիտի ընդմի՜շտ խտղըտայ իր թևերուն մէջ չքնաղ…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Հանգրուան — հանգստատեղ
- 2 Ատեն, ատենոք — ժամանակ, ժամանակով
Թեմաներ
