Կէս գիշերէն մինչեւ արշալոյս

Ես սիրեցի, բայց ոչ ոք
Սիրածներէս գիտցաւ թէ՝
Զինքը որքա՜ն սիրեցի…
Ո՞վ կարդալ սիրտը գիտէ։

Անուշ հոգի մը ըլլա՜ր,
Ես այն հոգւոյն սիրահար,
Ան իմ երկինքըս ըլլար…։
Ես այդ հոգին պաշտէի՜

Այս իրիկուն վերստին ես սաստկօրէն զգացի
Անբուժելի թշուառութիւնը կեանքիս.
Ա՛հ, չէ թշուառ ինձի չափ ա՛ն, որ կարօտ է հացի,
Զի աւելի ի՛մ անօթի է հոգիս։

Գիշերէն ինծի դէմ մագիլներ կ՚երկարին
Եվ հոգիս հոգւոյս դէմ կը զինուի՝ խելագար.
Երկինքի լոյսերն ալ մի առ մի կը մարին.
Գիրքիս մէջ, զերթ ծովուն, կը նետուի՜մ գլխիվայր…

Ինչպէս տիրեց Շամիրամ իրմէ փախչող Արային,
Ես Երազիս տիրեցի՝ մեռցընելով զանիկա,
Եվ տարփավառ թագուհւոյն պէս, որ լացաւ դառնագին՝
Իր դիակին վրայ ինկած կը հեծեծեմ ես հիմայ…

Անոր համար, որ կեանքէն այլևս ոչինչ չեմ յուսար՝
Ես քաղցրութեամբ կը խորհիմ մեծ նորութեանը մահուան,
Կը մտածեմ ես անոր՝ վերջին հանգիստ հանգրուա՛ն
Ճամբորդութեան մ՚որ չեղաւ բնաւ յոյսիս հաւասար։

Զաւկի մը շնորհն անգամ, ո՛վ Տէր, զլացար
Ինծի ընդմիշտ, և այդ մասունքը սիրոյս
Արգիլեցիր փականքներու տակ անյոյս,
Եվ զիս իմ մէջս սպանեցի՜ր չարաչար…։