Վարդանանց
(Նախերգանք)
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Պատերազմ էր հաւատքի և հայրենեաց փրկութեան…
Կ՚իջնէր վերջին իրիկունն, ու արիւնները վաղուան
Հորիզոնին վրայ կարծես էին կանխաւ ցոլացած
Փայլատակող, եռացող և բարձրացող առ Աստուած…։
Դաշտը ամբողջ կը դողար՝ իր խոր անունն՝ Աւարա՜յր
Արձագանգուած լսելով ժամանակին մէջ անծայր…
Գետը Տղմուտ կը հոսէր՝ պղտոր անունը իրեն
Ադամանդի պէս բարձած, պսպղալէն, թրթռալէն…
Հոն գագաթին Մասիսի, հոն աստուածները Հայոց
Կը հսկէին համախումբ՝ արձակելով ծուխ ու բոց
Նոր Աստուծոյն դէմ քինոտ, բայց սրտեռանդ, անհամբեր…։
Եվ դիմացէն, քաղցրանիստ Արագածին ի վերև
Քրիստոս իջած, պահուըտած ճերմակ ամպի մը յետև,
Ինչպէս գիշերն իր վերջին՝ բազկատարած կ՚աղօթէր…։
