Ուրեմն այսպէս
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Ուրեմն այսպէս, ես այլևս մուրացկանին պէս յետին,
Պիտի խնդրեմ աշխարհէն սիրոյ սնունդս օրական,
Եվ չգտած ոչ մէկ տեղ, պիտի երթամ աղբիւսին1՝
Աւելցուկներ ժողուելու անօթութեանըս դարման։
Եվ զի հարուստ ու հպարտ եղայ երբեմն երազով՝
Պիտի ուզել չկրնամ նոյնիսկ բարի հոգիէն,
Որ կանգ կ՚առնէր դիպուածով զիս տոչորող հուրիս քով,
Ումպ մը գորով, շիթ մը սէր իր սափորէն լուսեղէն։
Ողբերգութիւնն այս անհուն պիտի տևէ ա՛լ այսպէս,
Ու պիտ զայն չլսէ ու չտեսնէ ոչ մէկ անձ,
Ու իմ մութիս մէջ տակաւ2 պիտի մարիմ, հատնիմ ես։
Մայրս անգամ չգիտցաւ ու չհարցուց օր մ՚օրանց,
Թէ կ՚ապրէի ես ինչպէս, ի՞նչ սնունդով հոգիի.
— Ոչ ոք ինծի չափ կրեց անգթութիւնը երկնի։
Ծանոթագրություններ
- 1 Աղբիւս — աղբ
- 2 Տակաւ — դեռևս, արդէն, կամաց - կամաց
Թեմաներ
