Ծաղկաձորին ծովկասար
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Ծաղկաձորէն Ծովկասար ամբողջ տաժանք է ճամբան՝
Ծուռիկ-մուռիկ, փուշերով ու քարերով լեփ-լեցուն.
Ծաղկաձորին վրայ մարդիկ օր մ՚աչքերնին կը բանան,
Ծովկասարին չհասած զանոնք մութով կը լընուն…։
Ծաղկաձորէն՝ շատ կանուխ, արշալոյսին կը մեկնին,
Շտապելով, վազելով, որ շուտ հասնին Ծովկասար.
Անվերադարձ ճամբուն վրայ՝ նոր կը խորհին ցերեկին,
Թէ Ծաղկաձորն էր աղուոր իր շուքերովը երկար…։
Ծովկասարին՝ կը յուսան — թէև ոչ ոք զայն տեսաւ —
Վայելել զով աղբիւրներն, հովը ազատ, լոյսն առատ
Եվ երկնքի և երկրի մէջտեղ նիրհել քուն մը լաւ…
Կ՚իյնան ամէնքն ալ ճամբան, կամ վիրաւոր, կամ վհատ,
Ծաղկաձորէն գգուելով քանի մի փոքր յիշատակ,
Ծովկասարի պատրանքին լեռնանման ճնշման տակ…։
Թեմաներ
