Վահան Թեքեյան Սուլթանուհի

Սուլթանուհի՛, որ կ՚ապրէիր Վոսփորի Վրայ կանգուն ու ջրամոյն¹ սպիտակ, Այն պալատին մէջը պահուած, ես բերի Շա՜տ գիշերներ, աստեղազարդ երկնից տակ, Իմ տղու նոր երազս ու տենչըս քեզի. Վտանգներու մէջէն կուտակ առ կուտակ, Դէմս դիզուած, ուրկէ հազի՜ւ կրնայի Փրկել ու տալ քեզի հոգիս բովանդակ… Սուլթանուհի՛, գուցէ այն կինն ես հիմայ, Զոր Մեթրոյի առջև այսօր ես տեսայ. Յոգնած ու ծեր, հին չարշաֆով մը պատած… Սուլթանուհի՛, դուն անպատճառ այն կինն ես, Ու մենք այսօր իրար տեսա՜նք վերջապէս, Դուն՝ պալատէդ, ես՝ երազէս ազատած…։