Վահան Թեքեյան Տարակոյս

Եվ Տարակոյսն հոգւոյս մէջ կը կանգնէ գլուխն իր օձի… Ճշմարի՞տ է այն ամէնն, որուն ես ցարդ¹ հաւտացի. Ինքնիրմէն դուրս կը հոգա՞յ մարդն ուրիշ մէկը երբեք, Եղբայրութիւնը արդեօք չէ՞ մեծ խաբկանք մը, ըսէ՛ք, Ազատութիւնն ալ տարբեր բան մը, բայց թէ կիրքերու, Տխմարութեան, մախանքի² սանձաբեկում մ՚ահարկու, Եվ իմ Ազգըս, — ինձ ներէ՜, ա՛հ, ներէ՛ ինձ, խեղճ Ա՛զգդ իմ, — Բաւական կեանք ունի՞ դեռ, — ներէ, եթէ կ՚երկմտիմ, — Ողջունելու Ապագան, զոր կանչեցինք անձկանօք³ Եվ զոր մեզի ցոյց չի տար այսօր ոչի՜նչ ու ո՛չ ոք…։