Տաղ գիտնոց
«Սեր» ժողովածու
Ո՛վ քիմիկոս, ո՛վ ֆիզիկոս, թոյլ տուէք,
Որ ձեզ պըվէտ մը ողջունէ յուզումով
Եվ իր ճակտէն, զոր կը բռնէ բարձր ու սէգ,
Կազմէ փառքին ձեր պատուանդանն ապահով…
Ո՛վ դուք լուծող և վերլուծող անընդհատ,
Դուք ամէն նիւթ միացընող և բաժնող,
Բանտարկեալ ուժն ընող րոպէ մը ազատ,
Յետոյ վարող զայն իբրև հուր, իբրև շող
.
Իբր երիվար, իբրև կայծակ, իբրև գիր…
Հրաշագործ հազար անգամ աւելի
Քան հին դարուց մոգն ամենէն անուանի…
Ո՛վ ֆիզիկոս, ո՛վ քիմիկոս, ծնրադիր
Ձեզ կ՚աղերսեմ. ըրէք նոր գիւտ մը հիմայ,
Հոգին՝ Մտքին, Միտքը Հոգւոյն միանայ…
¡ ¡ ¡
Ձմեռ հիմայ՝ իր ցուրտով
Ու կարճութեամբն օրերուն,
Տաքէն, լոյսէ՜ն ետք անհուն։
Ճամբաներ գոց… Սառ և սով…
Ու ալ բնաւ ո՛չ գարուն,
Ո՛չ ամառ այս աչքերուն։
Օրացոյցին հակառակ՝
Գարուն, ամա՜ռ էր երեկ,
Սրտին, մարմնոյն յոգնաբեկ։
Բայց ան կատակ էր, կատա՜կ,
Հիմայ՝ ձմեռ, երեկո՜յ,
Ու մեծ գիշե՜ր քիչ յետոյ…
Թեմաներ
