Տաղ առ ուրախութիւն
«Սեր» ժողովածու
Ինչպէս ծոցէն գիշերուան մը խոր խաւար, կուպր ու ձիւթ,
Որ կը պատէ դաշտն անծայր, մարդը գացող այդ դաշտին
Վրայ մինակ, մոլորած՝ կը յիշէ յոյսն ահագին,
Այնպէս զքեզ կը յիշեմ, ուրախութի՜ւն անստգիւտ…
Ուրախութիւն՝ լեցընող երկինքն, երկիրը ամբողջ,
Քեզի կ՚ուղղեմ, ո՜վ միակ զտիչ, մաքրիչ, ստեղծիչ,
Տխրութենէն իմ հոգւոյս տաղն այս քամուած քիչ առ քիչ,
Այս վարդենին՝ սև հողէն բուսած բողբոջ առ բողբոջ…
Ինչքան հեռու ալ ըլլաս ետին մռայլ ամպերու,
Յաղթական երգդ ինչքան ըլլայ թաղուած, խեղդըուած
Ժխորին մէջ որոտման, հեծեծանքի, փլուզմանց, —
Ուրախութի՛ւն, բայց կաս դուն և հուրը, որ կը զեղու
Այսօր բոլոր դժոխքի բերաններէն երկրի վրայ՝
Լոկ շքախումբ մ՚է կարմիր, որ ընդ առաջ քեզ կուգայ…։
Թեմաներ
