Վահան Թեքեյան Տաղ առ արցունքներ

Բեռ ծանրատար՝ հպարտութիւնըս մէկդի Նետած այս գիշեր, Կը կանչեմ ձեզ՝ տղու մը պէս անոթի, Անո՜ւշ արցունքներ։ Եկէ՛ք ինձի ձեր երկնային աղբիւրէն, Քոյրեր անձրևի. Կենդանարար ձեր աւազանը նորէն Թող վրաս բացուի։ Արգիլեցի աչքերուս դուռը ձեզի Եվ կեանքըս չորցաւ. Թրջեցէ՛ք կեանքս, ըլլալ կակուղ որպէսզի, Իբր արձանիս՝ կաւ։ Ո՜վ կալեակներ գինւոյ, քամուած խաղողէն Սիրոյ, բարութեան, Կը ժայթքիք դուք՝ վիշտերը երբ կը կոխեն Մեր հոգին՝ հնձան։ Կ՚արբեցընէք հեծող սիրտերն յոգնաբեկ Ձեր վազքովն անդորր. Անոնց նախնի կուսութիւնն էք, և երբեք Դուք չելաք պղտոր։ Դուք թարմութիւնն էք մանուկին և կնոջ, Գետե՛ր ընդերկրեայ. Մորըս հոգին համբուրեցի ես դողդոջ Ձեր ափանց վրայ։ Եվ հոսեցաք դուք սիրելոյս աչքերէն Մեկնումին պահուն, Եվ կարծեցի տեսնել՝ բացուող քաղցրօրէն, Մերկութիւնն հոգւոյն… Ու ան իսպառ հեռացած էր՝ երբ յանկարծ Բղխեցաք աչքէս, Եվ իբրև համն իր շրթունքին, գլուխս ի բարձ՝ Ճաշակեցի ձեզ…։ Ակընթարթնե՛ր այգի, շողե՛ր իրիկուան, Ա՛լ չէք ծագիր յիս¹. Կ՚ոռոգէիք երբեմն իբրև շատրուան՝ Պարտէզն հոգիիս…։ …Բե՛ռ ծանրատար՝ հպարտութիւնըս մէկդի Նետած այս գիշեր, Կը կանչեմ ձեզ՝ տղու մը պէս անոթի, Անո՜ւշ արցունքներ…։