Վահան Թեքեյան Սիրոյ կոչ

Եվ հեռաձայնը անթել Ինձ լուր բերաւ, թէ հեռուն՝ Ամազոնի ափերուն, Կին մը կ՚ուզէ զիս սիրել… Լուրը բերող ալիքներն Ես գգուեցի յուզումով. «— Իրա՞ւ, եղա՞ք իրեն քով, Ի՞նչ մոյնք¹ ու աչք ան ունէր…»։ Բայց ալիքները չըսին Ուրիշ ոչինչ, ո՛չ մէկ բառ… Ու չեմ գիտէր ես իսպառ Ճակատագիրն էակին Որ խեղճ, մենակ էր այնքա՛ն՝ Զիս կանչելու աստիճան…։