Տղան
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Պզտիկ տղան, — երբ կ՚անցնէր Էլ-Արիշի ընդմէջէն,
Մեր կառախումբը դանդաղ, — տղան պատին կռթընած,
Տղան աղուոր ու տխուր՝ կը վերյիշեմ ես նորէն…։
Ան միշտ կեցած է այնտեղ՝ կարծես կեանքին իր դիմաց,
Իր գիւղական տարազով, իր տրտմութեամբը միայն.
Ու վերջալոյսը շքեղ միշտ կ՚ողողէ, կ՚երփնէ զայն։
Պզտիկ տղան կը մեծնայ այս րոպէին իսկ արդէն,
Սակայն մնայ պիտի ան, — մտածեցի ես յանկարծ, —
Ինձի համար նոյնը միշտ, ապրող միայն այս րոպէն։
Զերթ վանդակէ մը ոսկի, գտնելով դուռն անոր բաց,
Ժամանակին մէջ կարծես թռաւ թռչուն այդ տղան
Ու զայն իմ միտքըս բռնեց ու ապրեցուց յաւիտեան…։
Թեմաներ
