Սէրը
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Սէրը փրկէ պիտի զիս ամէն բանէ, իր կեղծէն,
Իր որդերէն մակաբոյծ, որոնք մտքիս ու սրտիս
Աստուածութեանը ներքոյ ընդերքներէն կը ծծեն
Եվ որով դուն, ո՜վ վատնում, ծիծաղաձայն կը լեցուիս։
Թուլութենէն՝ յաջորդող իմ եռանդիս խոլական,
Եվ տրտմութեան թոյներէն ու ծարաւէն բորբոքիչ,
Պիտի փրկէր սէրը զիս, գօտի ու լաստ փրկութեան,
Դժոխք գետէն զիս հանող երկնքի ծովը փրկիչ,
Գինի և հաց լիութեան՝ ան էր երբեմն սակայն,
Զիս լեցուցած էր իրմով, լուսաւորած, սնուցած
Եվ դեռ մեղքի բաժակիս տակ կը գտնեմ հիմայ զայն…
Իմ արիւնիս մէջ սիրոյ շիթ մը դրած էր Աստուած,
Եվ զայն տիղմով շաղուեցի, ու կը ջանամ, ա՛լ իզուր,
Պղծութենէ անջատել իր իսկութիւնը մաքուր։
