Վահան Թեքեյան Քեզ չտեսայ

Քեզ չտեսայ, բայց ըսին, թէ կայի՛ր դուն, խորհեցայ Քեզի յոյսով ու ցաւով. իմ հոգիիս նախընծայ Հունձքը քեզի զոհեցի մտածումով ու գործով, Ո՜վ հայրենիք, հեռաւոր ու անծանօթ սիրոյ ծով, Որուն մէջ սիրտըս անվերջ, գետի մը պէս կը հոսի… Բայց զի հեռու էիր դուն, ես շատ անգամ մեկուսի Կասկածեցայ, վիճեցայ ինքզինքիս հետ առանձին՝ Զիս քեզ կապող հոսանքին կենդանութեանը մասին. Քեզմէ ոչինչ, վերջապէս, ինձի այլևս կուգար, Բացի խորունկ հեծեծման արձագանքէ մը երկար, Եվ կըսէին, թէ ինչպէ՜ս ուրիշներու համար դուն՝ Երբ որ էիր հայրենիքը երջանիկ ազգերուն՝ Չէիր միայն օվկիանն իրենց ուժերը կլլող, Այլ և աղբիւրը առատ, աղբիւրն անուշ, այգաշող, Որմէ անոնք կը խմեն, աղբի՛ւր անհուն թարմութեան Եվ նոր աշխոյժ, նոր արիւն, հպարտութիւն կը ստանան… Եվ այսպէ՛ս էր, որ սիրոյս յորձանքին մէջ դառնութիւն Եվ վարդերուն մէջ յոյսիս կը խառնըուէր միշտ աճիւն, Ու մտածելն իսկ քեզի եղած էր ա՛լ տառապանք, Քե՛զ, որ հեռուանց կեանքիս շուրջ կը դառնայիր զերթ կապանք…