Պիտի ըսենք աստուծոյ
«Գ. շրջան. 1915-1920» ժողովածու
Թէ պատահի, որ այսօր անհաւասար այս կռուին
Չկարենանք դիմանալ և ուժասպառ, ոգեվար
Գետին ինկած՝ չկրնա՜նք ոտքի ելլել վերստին
Ու յաղթէ մահը կեանքի ոգորումին մեր երկար…
Թէ լրանա՜յ այս ոճիրն ու վերջին Հայը փակէ
Վրիժավառ իր աչքերն՝ օրն յաղթութեան չողջունած…
Ա՛հ, թո՛ղ այժմէն երդուըննայ իւրաքանչիւրը մենէ1,
Որ հանդերձեալ կեանքին մէջ, երբ որ գտնենք մենք զԱստուած
Ու երբ որ ան՝ երկրային մեր մեծ ցաւին փոխարէն,
Ուզէ զմեզ սփոփել, վարձահատոյց մեզ ըլլալ…
Իր այդ շնորհն ապաժամ մենք մերժելով ուժգնօրէն՝
Պիտի ըսենք. «Մեզ դժո՛խք, դժո՜խք ղրկէ անգամ մ՚ալ,
Չէ՞ որ զայն կը ճանչնանք, զայն ճանչցուցիր մե՛զ շատ լաւ,
Եվ թուրքերուն յատկացո՛ւր արքայութիւնը անբաւ2…»։
Ծանոթագրություններ
- 1 Մենէ — մեզանից
- 2 Ամբաւ (անբաւ) — անչափ, անհատնում
