Վահան Թեքեյան Օրհներգ ճանապարհին

Իրիկուն էր…։ Վերադարձին Ամայացած ճամբաներէն՝ Մեր շրթները լուռ մնացին. Ըսինք՝ «Բառերն ա՛լ անզօր են, Երբ հոգիները կը խօսին…»։ Եվ կը խօսէր իրոք հոգիդ, Եվ հոգիս ալ, ու միասին Կը հոսէին՝ ականակիտ, Ինչպէս վտակ մը խոխոջուն…։ Տակաւ¹ արևը կը մարէր, Կը լռէին ճպուռ, թռչուն, Եվ սաղարթները աներեր Կը սպասէին լուսնկային…։ Կը քալէի աչքերըս գոց՝ Որպէսզի ջինջ դեռ շողային Հոգիիս մէջ աչքերդ բոց…։ Օդէն, խոտէն և մարմինէդ Կը ծաւալէր բուրում մ՚անգայտ… Կարծես քալած էի քեզ հետ Ժամանակէ մ՚ի վեր անյայտ…։ Յետոյ, երկնից մէջ մի առ մի Տեսայ ծագիլը աստղերուն, Ինչպէս աչքեր բարեկամի Իմ նսեհիս վրայ քթթուն…։ Երբ որ լուսինն ալ բարձրացաւ Հորիզոնէն բոցակարմիր, Եվ լսուեցաւ թրթռուն ու թաւ, Հեռուներէն խորհրդակիր Համանըուագը գորտերուն, Ես չկրցայ զսպել այլևս Հոգիս ցնցող սարսուռն անհուն, Եվ գաղտնաբար նետեցի թևս Մութին մէջէն ուսերուդ շուրջ, Ու անսահման գորովանքով, Շատ երջանիկ ու շատ ալ լուրջ, Քաշեցի դէմքըդ դէմքիս քով…։ Համբոյրն ինչպէս թև կը բախէր Բերնիս վրայ, թռչնոյ մը պէս, Սիրտս ինչպէս կը բաբախէր՝ Բանտըուած խենթ մ՚ըլլար կարծես։ Եվ առաջին համբոյրը լուռ, Որուն աստղերն եղան վկայ, Ինչպէս բացաւ դէմս զերթ դուռ Երկինքն, ուր ներս յանկարծ մտայ…։ …Գիշեր էր, երբ վերադարձին Հրեշտակներու քաղցր ճամբէն, Շրթունքս քեզ համբուրեցին, Ու այն ճամբան հիմայ կ՚օրհնեն…։